395px

Passos de Perdição

Malaverany

Passes de Perdició

Sé que mirant els teus ulls
m'interroguen el deure.
No marxis. No t'endinsis.
M'endinso, però en la foscor,
les meves passes em porten.

El meu cos passa fred
i la foscor em consola.

I entro entre sortints rocosos grisos.
S'alça una serra i, per sobre, bancs de núvols grisos.

Pujo una pronunciada pendent.
El cor em batega fort.
Semblen els meus últims moments de vida!

I entro entre sortints rocosos grisos.
M'endinso dintre el banc de núvols grisos.
L'aire comença a agafar formes.

Sospirs plens de dolor.

Les ànimes de l'energia m'acompanyen.

Xiuxiuegen allà on vaig.

Sé que mirant els teus ulls
em sento perdut, inadequat.

Sento com parlen les roques
i espurnegen quan cauen.
La tremolor em treu l'energia
que em deixa avançar.

Passos de Perdição

Sei que olhando nos teus olhos
me questionam sobre o dever.
Não vá embora. Não se aprofunde.
Eu me aprofundo, mas na escuridão,
meus passos me levam.

Meu corpo passa frio
e a escuridão me consola.

E entro entre saliências rochosas cinzas.
Se ergue uma serra e, por cima, bancos de nuvens cinzas.

Subo uma ladeira íngreme.
Meu coração bate forte.
Parecem meus últimos momentos de vida!

E entro entre saliências rochosas cinzas.
Me aprofundo dentro do banco de nuvens cinzas.
O ar começa a tomar formas.

Suspiros cheios de dor.

As almas da energia me acompanham.

Sussurram onde quer que eu vá.

Sei que olhando nos teus olhos
me sinto perdido, inadequado.

Sinto como falam as rochas
e cintilam quando caem.
A tremedeira me tira a energia
que me deixa seguir em frente.

Composição: