Vihamieli
Käy harvakseltaan tuhkaan
Maa alleen hautaa kaivaa
Routaan jäljet kuin vihatun tunteet, ne
Painautuu...
Kauas kantaa viha mielen
Vanhat peittyneet kaunat jälkiin
Oli värittyneet harmaaseen
Viima raiskasi kaunat kielen,
Kun veri vetää puoleensa...
Kun veri vetää puoleensa!
Läpi käy vanhus luineen rämeen taa
Periksi anna ei tuskissaan
Kulkee tuo rampa raajoistaan
Päätyy luo rotkoisan vuorimaan, se
Merkkinä on, portaalin tuonelan
Ovena mahtavan manalan, vie
Aatteet jo kohti kuolemaa, kuin
Huutoon mies riivattu parahtaa!
Kun vaihtui valta saivat alkunsa raadoista, alkunsa raadoista
Irvokkaasti ne nyt meitä parjaa, nyt meitä parjaa
Metsään eiliset tulivat jälkeensä heidän, jälkeensä heidän
Siellä valtavat lihaisat riennot, kuolleet lihaisat riennot
Raatoi päivää arvet
Aukoi haavat vanhat
Jäljet valui vaan juos'
Raivo kurkussaan
Saalistaan kantaa
Uhratun luo, pois
Vain värjätty harmaa
Punaan tuhraantuu
Marraksen maa, kuolleet
Huudot uumenten
Vain kohtalo saa ajan lait taittumaan
Vihamieli
Caminha raramente na cinza
A terra esconde o que há embaixo
As marcas na geada como sentimentos odiados, eles
Se comprimem...
A raiva ecoa longe na mente
Antigos ressentimentos cobertos nas marcas
Estavam tingidos de cinza
O vento destruiu as belezas da língua,
Quando o sangue atrai...
Quando o sangue atrai!
Através vai o velho com seus ossos além do pântano
Não desiste em sua dor
Caminha aquele aleijado de suas pernas
Termina perto da montanha escarpada, isso
É um sinal, do portal do submundo
Na porta do grande além, leva
Ideias já rumo à morte, como
Um grito de um homem possuído!
Quando o poder mudou, começaram a surgir dos cadáveres, começaram a surgir dos cadáveres
Agora zombam de nós de forma grotesca, agora zombam de nós
Na floresta, os de ontem vieram atrás deles, atrás deles
Lá, imensas e carnosas festividades, os mortos carnosos festividades
Desgastou o dia com cicatrizes
Abriu feridas antigas
As marcas escorriam apenas correndo
Fúria na garganta
Carrega sua presa
Para o sacrificado, fora
Apenas cinza manchada
Se tinge de vermelho
A terra de novembro, os mortos
Gritos das profundezas
Apenas o destino faz o tempo se curvar.