Rudenio Vejas
Rudenio vėjas
Skrenda virš miesto
Beldžia į langą
Ir vardo neklausia
Paliečia veidą
Ir vėl sugrąžina
Pamestą mintį
Bet sapną nutraukia
Viską nušluoja
Ir neša į dangų
Vasaros aidą
Voratinklį tankų
Visos dvejonės
Tarsi ant delno
Raitelis joja
Nors žirgas be balno
Vėjas laukinis
Mums suvelia plaukus
Bet nebepabunda
Jau miegantis laukas
Raganos švilpia
Kviesdamos velnią
Bet vėjas stipresnis
Pabaigą skelbia
Užpučia žvakę
Atvėręs bedugnę
Jis taip išmėgina
Saugančius ugnį
Vėjas beprotis
Vėjas beribis
Liūdesio draugas
Pilnas gyvybės
Pilnas dejonių
Pilnas vienatvės
Trenkiantis lietų
Į grindinį gatvės
Jo veriantis balsas
Per tuštumą juodą
Suteikia viską
Nors nieko neduoda
Bet tie, kurie mato
Amžiną šviesą
Žino: tai vėjas
Sakantis tiesą
Vento Selvagem
Vento selvagem
Soprando sobre a cidade
Batendo na janela
E não pergunta o nome
Toca o rosto
E de novo traz de volta
Um pensamento perdido
Mas corta o sonho
Tudo varre
E leva pro céu
O eco do verão
Na teia densa
Todas as dúvidas
Como se estivessem na palma da mão
O cavaleiro avança
Mesmo sem sela no cavalo
O vento selvagem
Desembaraça nossos cabelos
Mas não acorda mais
O campo já dorme
As bruxas assobiam
Chamando o capeta
Mas o vento é mais forte
Anuncia o fim
Ataca a vela
Abrindo o abismo
Ele tão bem ensina
A proteger o fogo
Vento insano
Vento sem fim
Amigo da tristeza
Cheio de vida
Cheio de gemidos
Cheio de solidão
Batendo a chuva
Na calçada da rua
Sua voz cortante
Pela escuridão vazia
Dá tudo
Mesmo não dando nada
Mas aqueles que veem
A luz eterna
Sabem: é o vento
Dizendo a verdade