Sakız Hanım Ve Mahur Bey
Çocukluğumun geçtiği o mahallede
Başı boyalı ahşap eski bir evde otururlardı
Sakız Hanımla Mahur bey
Bembeyaz tenli bembeyaz saçlıydı Sakız Hanım
Zaten onun için Sakız Hanım derdik kendisine
Pamuk gibi elleriyle kemençe çalardı
Eşi Mahur Bey önce biraz nazlanır
Sonra oda kanunuyla eşlik ederdi Sakız Hanım'a
Beraber meşk ederlerdi
Yaz akşamlarında
Açılırdı perdeler
Yorgun ellerinden
Dökülürdü nağmeler
İki yıl kadar oluyor
Önce kanun sustu eski evde
Birkaç ay sora da kemençe
Ve aşı boyalı ahşap evin perdeleri
Bir daha açılmamak üzere kapandı
Evin satılacağı söylendi bir başka gence
Gittim içeri girdiğimde eski bir koltuğun üzerinde
Boynu bükük bir kanun
Ve kanunun göğsüne yaslanmış mahsun kemençeyi gördüm
Bizi rahatsız etmeyin der gibiydiler
Kıyamadım uzaklaştım
Mahur Bey susunca kapandı perdeler
Sakız Hanımla bitti o hüzünlü nağmeler
Sakız Hanım y Mahur Bey
En el barrio donde pasé mi infancia
Vivían en una antigua casa de madera con la cabeza pintada
Sakız Hanım y Mahur Bey
Sakız Hanım era de piel blanca y cabello blanco
Por eso le decíamos Sakız Hanım
Tocaba el kemençe con manos suaves como algodón
Su esposo Mahur Bey al principio se resistía un poco
Luego acompañaba con su kanun a Sakız Hanım
Practicaban juntos
En las noches de verano
Las cortinas se abrían
De sus manos cansadas
Brotaban melodías
Han pasado unos dos años
Primero el kanun se calló en la vieja casa
Unos meses después también el kemençe
Y las cortinas de la casa de madera con la cabeza pintada
Se cerraron para no abrirse nunca más
Se dijo que la casa se vendería a otro joven
Entré y vi sobre un viejo sofá
Un kanun con la cabeza gacha
Y un melancólico kemençe apoyado en el kanun
Parecían decirnos 'no nos molesten'
Pero no pude soportarlo y me alejé
Cuando Mahur Bey se calló, las cortinas se cerraron
Y así terminaron esas melancólicas melodías con Sakız Hanım