Sakız Hanım Ve Mahur Bey
Çocukluğumun geçtiği o mahallede
Başı boyalı ahşap eski bir evde otururlardı
Sakız Hanımla Mahur bey
Bembeyaz tenli bembeyaz saçlıydı Sakız Hanım
Zaten onun için Sakız Hanım derdik kendisine
Pamuk gibi elleriyle kemençe çalardı
Eşi Mahur Bey önce biraz nazlanır
Sonra oda kanunuyla eşlik ederdi Sakız Hanım'a
Beraber meşk ederlerdi
Yaz akşamlarında
Açılırdı perdeler
Yorgun ellerinden
Dökülürdü nağmeler
İki yıl kadar oluyor
Önce kanun sustu eski evde
Birkaç ay sora da kemençe
Ve aşı boyalı ahşap evin perdeleri
Bir daha açılmamak üzere kapandı
Evin satılacağı söylendi bir başka gence
Gittim içeri girdiğimde eski bir koltuğun üzerinde
Boynu bükük bir kanun
Ve kanunun göğsüne yaslanmış mahsun kemençeyi gördüm
Bizi rahatsız etmeyin der gibiydiler
Kıyamadım uzaklaştım
Mahur Bey susunca kapandı perdeler
Sakız Hanımla bitti o hüzünlü nağmeler
A Senhora do Chiclete e o Senhor Mahur
Naquele bairro onde passei minha infância
Moravam numa casa antiga de madeira pintada
A Senhora do Chiclete e o Senhor Mahur
Ela tinha a pele branquíssima e cabelos brancos como a neve
Por isso chamávamos ela de Senhora do Chiclete
Com suas mãos macias como algodão, tocava a gaita
Seu marido, o Senhor Mahur, primeiro fazia charme
Depois acompanhava a Senhora do Chiclete com o violão
Juntos faziam música
Nas noites de verão
As cortinas se abriam
Das suas mãos cansadas
As melodias fluíam
Faz cerca de dois anos
Que o violão silenciou na velha casa
Alguns meses depois, a gaita
E as cortinas da casa de madeira pintada
Se fecharam para nunca mais abrir
Disseram que a casa seria vendida para outro jovem
Entrei e vi sobre um velho sofá
Um violão cabisbaixo
E a gaita triste encostada no violão
Pareciam dizer: não nos incomodem
Não tive coragem, me afastei
Quando o Senhor Mahur silenciou, as cortinas se fecharam
Com a Senhora do Chiclete, aquelas melodias tristes acabaram.