Wit Licht
ik ben een mens van vlees en bloed
een druppel in de oceaan
onherkenbaar in de golven
een korrel zand in de woestijn
zo slokt de menigte mij op
raak ik telkens weer bedolven
maar gedragen door het witte licht
stijg ik uit boven mezelf ken ik even geen gewicht
meer dan een schaduw in het witte licht
met open ogen in de zon
ontdek ik mijn gezicht
ik word geboren in de bergen
draag het water naar de zee
maar waarom ben ik vergeten
ik zet mijn stappen in het zand
maar wordt geruisloos weggespoeld
en vul mijn plek weer in de leegte
maar gedragen door het witte licht
kom ik los van wie mij maakte
knijpt de tijd zijn ogen dicht
meer dan een schaduw in het witte licht
open ogen in de zon
ontdek ik mijn gezicht
ik voel dat deze kaars niet voor altijd zal blijven branden
dus ik verdenk mijn schijn die het licht voor even wendt
nog heel even en de waarheid slaat een leugen
keihard uit mijn handen
mijn ogen branden als de hel
maar ik ben liever blind dan dat ik hier nu sterf
(gesproken italiaanse(?) tekst)
gedragen door het witte licht
kom ik los van wie mij maakte
knijpt de tijd zijn ogen dicht
meer dan een schaduw in het witte licht
open ogen in de zon
gedragen door het witte licht
stijg ik uit boven mezelf ken ik even geen gewicht
meer dan een schaduw in het witte licht
met open ogen in de zon
want die ziet mijn gezicht
ik ben een mens van vlees en bloed
een druppel in de oceaan
ik ga ten onder in de golven
Luz Branca
eu sou um ser de carne e osso
uma gota no oceano
invisível nas ondas
um grão de areia no deserto
assim a multidão me engole
me afundo mais uma vez
mas carregado pela luz branca
me elevo acima de mim mesmo, não sinto mais peso
mais que uma sombra na luz branca
com os olhos abertos ao sol
descubro meu rosto
nasci nas montanhas
trago a água pro mar
mas por que eu me esqueci
deixo minhas marcas na areia
mas sou levado sem barulho
e preencho meu lugar na solidão
mas carregado pela luz branca
me desvinculo de quem me fez
o tempo fecha os olhos
mais que uma sombra na luz branca
olhos abertos ao sol
descubro meu rosto
sinto que essa vela não vai queimar pra sempre
então desconfio da minha aparência que desvia a luz por um instante
só mais um pouco e a verdade desmascara uma mentira
com força arranca das minhas mãos
meus olhos queimam como o inferno
mas prefiro estar cego do que morrer aqui agora
(texto falado em italiano)
carregado pela luz branca
me desvinculo de quem me fez
o tempo fecha os olhos
mais que uma sombra na luz branca
olhos abertos ao sol
carregado pela luz branca
me elevo acima de mim mesmo, não sinto mais peso
mais que uma sombra na luz branca
com os olhos abertos ao sol
pois ele vê meu rosto
eu sou um ser de carne e osso
uma gota no oceano
vou me afundar nas ondas