Opa
Vroeger zat ik uren op de stoel bij opa
Hij vertelde me dan altijd een verhaal
Of we gingen samen naar de golven kijken
En de mensen kenden opa allemaal
Ja ik weet nog hoe we konden blijven lachen
Om een hondje dat daar speelde op het strand
En dat zomaar naar de golven ging staan blaffen
Of wou vechten met een weggewaaide krant
En zo liepen we vaak zonder wat te zeggen
Lange einden heel gezellig hand in hand
En dan keek ik om en zag m'n kleine voeten
Naast m'n opa's grote stappen in het zand
Maar nu loop ik in m'n eentje
Want m'n opa loopt niet mee
En ik breng m'n kleine tranen
Naar die hele grote zee
Ik zie nog mijn opa liggen
Als een stille witte pop
Opa sloot voorgoed zijn ogen
En hij slaat ze nooit meer op
Maar nu loop ik in m'n eentje
Want m'n opa loopt niet mee
En ik breng m'n kleine tranen
Naar die hele grote zee
Ik zie nog mijn opa liggen
Als een stille witte pop
Opa sloot voorgoed zijn ogen
En hij slaat ze nooit meer op
Duizend golven spoelden over opa's stappen
'T zijn alleen mijn eigen voeten die daar staan
Maar ik ken nog zijn verhalen en zijn grappen
En ik weet nog wat ik met hem heb gedaan
En zo is opa toch een beetje blijven leven
Want herinneringen raak je nooit meer kwijt
En hij heeft me zoveel goede raad gegeven
Dus hij blijft gewoon m'n opa voor altijd
En zo liepen we vaak zonder wat te zeggen
Lange einden heel gezellig hand in hand
En dan keek ik om en zag m'n kleine voeten
Naast m'n opa's grote stappen in het zand
Maar nu loop ik in m'n eentje
Want m'n opa loopt niet mee
En ik breng m'n kleine tranen
Naar die hele grote zee
Ik zie nog mijn opa liggen
Als een stille witte pop
Opa sloot voorgoed zijn ogen
En hij slaat ze nooit meer op
Opa
Antigamente eu passava horas na cadeira com o vovô
Ele sempre me contava uma história
Ou a gente ia juntos ver as ondas
E todo mundo conhecia o vovô
Sim, eu ainda lembro como a gente ria
De um cachorrinho que brincava na praia
E que de repente foi lá pra beira do mar
Ou queria brigar com um jornal que voou
E assim a gente andava muitas vezes em silêncio
Longas distâncias, bem aconchegantes de mãos dadas
E então eu olhava pra trás e via meus pezinhos
Ao lado das grandes pegadas do vovô na areia
Mas agora eu ando sozinho
Porque o vovô não está mais aqui
E eu trago minhas pequenas lágrimas
Pra aquele marzão imenso
Eu ainda vejo o vovô deitado
Como uma boneca branca e silenciosa
O vovô fechou os olhos pra sempre
E nunca mais vai abri-los
Mas agora eu ando sozinho
Porque o vovô não está mais aqui
E eu trago minhas pequenas lágrimas
Pra aquele marzão imenso
Eu ainda vejo o vovô deitado
Como uma boneca branca e silenciosa
O vovô fechou os olhos pra sempre
E nunca mais vai abri-los
Mil ondas lavaram as pegadas do vovô
Só meus próprios pés estão ali
Mas eu ainda lembro das histórias e das piadas dele
E sei o que fiz com ele
E assim o vovô de certa forma continua vivo
Porque memórias nunca se perdem
E ele me deu tantos bons conselhos
Então ele sempre será meu vovô
E assim a gente andava muitas vezes em silêncio
Longas distâncias, bem aconchegantes de mãos dadas
E então eu olhava pra trás e via meus pezinhos
Ao lado das grandes pegadas do vovô na areia
Mas agora eu ando sozinho
Porque o vovô não está mais aqui
E eu trago minhas pequenas lágrimas
Pra aquele marzão imenso
Eu ainda vejo o vovô deitado
Como uma boneca branca e silenciosa
O vovô fechou os olhos pra sempre
E nunca mais vai abri-los
Composição: H. Kooreneef