395px

Canção de Na Ruixa Mantells

Maria del Mar Bonet

Canço de Na Ruixa Mantells

Passant gemegosa com fa la gavina
que volta riberes i torna a voltar,
anava la boja del Camp de Marina
vorera de mar.
Descalça i coberta de roba esquinçada,
corria salvatge, botant pels esculls;
i encara era bella sa testa colrada,
la flor de sos ulls.

Color de mar fonda tenia les nines,
corones se feia de lliris de mar,
i arreu enfilava cornets i petxines
per fer-se'n collar.

Així tota sola, ran ran de les ones,
ja en temps de bonança, ja en temps de maror,
anava la trista cantant per estones
l'estranya cançó.

"La mar jo avorria mes ja l'estim ara
des que hi té l'estatge l'amor que em fugí.
No tinc en la terra ni pare ni mare,
més ell és aquí!

"La mar el volia, jamai assaciada
de vides, fortunes, tresors i vaixells;
i d'ell va fer presa dins forta ventada
Na Ruixa-mantells.

(...)

Així tota sola, ran ran de les ones,
ja en temps de bonança, ja en temps de maror,
anava la trista cantant per estones
l'estranya cançó.

Un vespre d'oratge finí son desvari:
son cos a una cala sortí l'endemà;
i en platja arenosa, redòs solitari,
qualcú l'enterrà.

No té ja sa tomba la creu d'olivera,
mes lliris de platja bé en té cada estiu,
i sols ja hi senyala sa petja lleugera
l'aucell fugitiu...

Canção de Na Ruixa Mantells

Passando gemendo como a gaivota
que volta às margens e volta a voltar,
ia a louca do Campo de Marina
à beira do mar.
Descalça e coberta de roupa rasgada,
corria selvagem, pulando pelos rochedos;
e ainda era bela sua cabeça corada,
a flor de seus olhos.

Cor de mar profundo tinha as pupilas,
coroas se fazia de lírios do mar,
e em toda parte enfiava cornetas e conchas
para fazer um colar.

Assim toda sozinha, lá lá das ondas,
já em tempo de bonança, já em tempo de tempestade,
ia a triste cantando de vez em quando
a estranha canção.

"O mar eu detestava, mas agora eu amo
desde que tem o abrigo o amor que me fugiu.
Não tenho na terra nem pai nem mãe,
más ele está aqui!

"O mar o queria, nunca saciada
de vidas, fortunas, tesouros e barcos;
e dele fez presa em forte ventania
Na Ruixa-mantells.

(...)

Assim toda sozinha, lá lá das ondas,
já em tempo de bonança, já em tempo de tempestade,
ia a triste cantando de vez em quando
a estranha canção.

Uma tarde de tempestade acabou seu devaneio:
seu corpo numa enseada saiu no dia seguinte;
e na praia arenosa, reduto solitário,
quem a enterrou.

Não tem mais sua tumba a cruz de oliveira,
más lírios de praia bem tem cada verão,
e só já se sinaliza sua leve pegada
o passarinho fugitivo...