Nordés
Mariñeiriño da mare, mariñeiriño da mare,
Debaixo da túa bandeira non me queiras agardare.
Eu nacín-e no berbés, eu nacín-e na ribeira
Traio o balanzo do mare, traio a forza das mareas.
Que ben zoupan os motores, como zoa o vendabale.
Eu veño da fin do mundo, nacida pra navegare.
Miña nai deume os camiños e o meu pai deixoume o mare,
Non tiña máis que deixarme, nin eu penso máis deixare.
Indo polo mar abaixo oín cantar unha serea,
Válgame deus, que ben canta unha cousa tan pequena.
Indo polo mar abaixo oín cantar unha serea,
Válgame deus, que ben canta unha cousa tan pequena.
Mariñeiro destes mares asegura ben a vida,
Os piratas dos despachos pintan rotas podrecidas.
Meu avó foi ao gran sole e o meu pai chegou á angola.
E eu que son mariñeiriña hei dar volta á terra toda.
En hong kong, en singapure, no pireo, en hamburgo,
Ten que haber sempre un galego pra botar un aturuxo.
Indo polo mar abaixo oín cantar unha serea,
Válgame deus, que ben canta unha cousa tan pequena.
Indo polo mar abaixo oín cantar unha serea,
Válgame deus, que ben canta unha cousa tan pequena.
Nin cadeas nin fronteiras, nosa fortuna é o mare.
Nin fronteiras nin cancelas, nacidos pra navegare.
Navegante
Navegante do mar, navegante do mar,
Debaixo da sua bandeira, não me faça esperar.
Eu nasci no berço, eu nasci na beira
Trago o balanço do mar, trago a força das marés.
Como rugem os motores, como assobia o vento.
Eu venho do fim do mundo, nascida pra navegar.
Minha mãe me deu os caminhos e meu pai me deixou o mar,
Não tinha mais o que me dar, nem eu penso em me afastar.
Indo pelo mar abaixo, ouvi cantar uma sereia,
Meu Deus, como canta bem uma coisa tão pequena.
Indo pelo mar abaixo, ouvi cantar uma sereia,
Meu Deus, como canta bem uma coisa tão pequena.
Navegante desses mares, cuide bem da vida,
Os piratas dos escritórios desenham rotas podres.
Meu avô foi ao grande sol e meu pai chegou à Angola.
E eu que sou navegante hei de dar a volta ao mundo.
Em Hong Kong, em Singapura, no Pireu, em Hamburgo,
Tem que haver sempre um galego pra soltar um grito.
Indo pelo mar abaixo, ouvi cantar uma sereia,
Meu Deus, como canta bem uma coisa tão pequena.
Indo pelo mar abaixo, ouvi cantar uma sereia,
Meu Deus, como canta bem uma coisa tão pequena.
Nem correntes nem fronteiras, nossa sorte é o mar.
Nem fronteiras nem portões, nascidos pra navegar.