Canoítas Tristes
Llanto que se va en la tarde
Buscando dónde anidar
Lleva río abajo el canto
De esta pena vieja de mi litoral
Guitarreando una esperanza
Sauce y viento llevarán
Galopando, la nostalgia
Del gurí dolido de tanto remar
Sangra el ceibo al besar el sol
Su garganta quiere cantar:
Canoítas tristes, siempre río abajo
¡Canten en vez de llorar
Liñador del alma, el viento
Quiere ser un pescador
Y arrojar sobre la pena
Del mudo ranchito, su pesca mayor.
Despeinando su tristeza
Camalotales en flor
Aguas arriba, cantando
Alzarán un día su ardiente verdor
Canoitas Tristes
Chorar é deixando na parte da tarde
Olhando para aninhar
Downriver leva o canto
Esta antiga tristeza da minha costa
esperança Guitarreando
Willow e vento levá
Galope, nostalgia
Guri machucar tanto a remo
Sangra ceibo para beijar o sol
Sua garganta quer cantar:
Canoitas triste, sempre a jusante
Cante ao invés de lamentar
Liñador alma, vento
Ele quer ser um pescador
E jogar nele
Ranchito Mute, mais pesca.
Despenteando sua tristeza
Camalotales em flor
Upstream, cantando
Eles irão impulsionar um dia o seu verde de fogo
Composição: Horacio Guarany