Rabakannel
Kastemärg pärlike habiseb tuules
Uduse kardina hajutab eest
Eksinud otsimas hüüdeid taas kuuleb
Leidmata jäävad nad tumedast veest
Kes kuulatab, teraselt, leida võib vaikusest
Kandle, mil keelte peal heliseb lein
Õud, mis talletund hälbinu hüüetust
Järgimast hoiatab petlike teid
Hõbeniites härmakannel
Talvetuisus mängib vaid leina
Corda de Lamento
Marca de castigo, pérola se desfaz no vento
A névoa do pano afasta o que está à frente
Perdido, buscando gritos, ouve novamente
Sem encontrar, eles ficam na água escura
Quem escuta, atento, pode achar no silêncio
A harpa, onde as cordas ressoam a dor
O horror que guardou o grito desviado
A seguir, avisa sobre caminhos enganosos
Na neblina prateada, a harpa do lamento
No vendaval de inverno, só toca a tristeza