Het Verdronken Land Van Saeftinge
Ik hoor hier soms het luiden van de klok
Wijl wesp en bij eentonig zoemen
Of 's nachts wanneer de zee de wandelaar lokt
Naar het verdronken land van Saeftinge
De zon daalt in een poel van nevel neer
Ik hoor het krijsen van de meeuwen
Ze reizen schijnbaar doelloos heen en weer
Naar het verdonken land van Saeftinge
De vloed werpt dode vissen op het strand
Hun ogen glimmen in het maanlicht
Maar geen ontsnapt nog uit het grauwe zand
Naar het verdonken land van Saeftinge
Undine sluipt zacht door de duistere nacht
Zij kent 't geheim van vele dingen
Ze wenkt me toe en lokt me met haar lach
Naar het verdonken land van Saeftinge
A Terra Afundada de Saeftinge
Às vezes ouço o sino tocar
Enquanto a vespa e a abelha zumbem sem parar
Ou à noite, quando o mar chama o caminhante
Para a terra afundada de Saeftinge
O sol se põe em uma poça de névoa
Ouço o grito das gaivotas
Elas parecem viajar sem rumo, de lá pra cá
Para a terra afundada de Saeftinge
A maré joga peixes mortos na areia
Seus olhos brilham à luz da lua
Mas nenhum escapa da areia cinza
Para a terra afundada de Saeftinge
Undine se esgueira suavemente pela noite escura
Ela conhece o segredo de muitas coisas
Ela me acena e me atrai com seu sorriso
Para a terra afundada de Saeftinge