Er Was Een Tijd
Er was een tijd dat wij elkaar nog niet kenden
Dat jij een meisje en ik een jongen was
Eentje aan weerszij van die bonte bende
Die liep te stoeien door het zomergras
Maar op een dag volgden wij bei dezelfde witte vlinder
Telden wij bei de blaadjes van dezelfde bloem
Sindsdien stoeit er aan weerszij eentje minder
En het is sindsdien dat ik je voornaam noem
Er kwam een tijd dat wij elkaar beter kenden
Dat jij mijn meisje en ik jouw jongen was
We zwierven blij van Lommel tot Oostende
En voor het eerst dronken wij uit hetzelfde glas
En elke dag volgden wij bei dezelfde witte vlinder
Telden wij bei de blaadjes van dezelfde bloem
Wij werden stil en stoeiden almaar minder
En het is sindsdien dat ik je liefste noem
Er kwam een tijd dat wij elkaar zo goed kenden
Dat wij geen uur meer weken van elkaar
Waarbij zich de een zo goed aan de ander wende
Dat wij elkaar verstaan met een gebaar
En elke dag volgden wij nog dezelfde witte vlinder
Telden wij nog de blaadjes van dezelfde bloem
Ik hou van jou veel meer al zeg ik minder
Al droom ik meer je naam dan ik hem noem
En komt de tijd dat een het gelaat moet wenden
Naar het ander land waarvan geen wederkeert
Hij zegge daar hoe goed wij elkaar kenden
Ik wed hem: laat zo'n liefde ongedeerd
En op een dag volgen we weer dezelfde witte vlinder
Tellen we weer de blaadjes van dezelfde bloem
Als jij bij mij bent, vrees ik het einde minder
Het is zo goed als ik je voornaam noem
Houve um Tempo
Houve um tempo que a gente não se conhecia ainda
Que você era uma menina e eu um menino
Um de cada lado daquela turma doida
Que corria brincando na grama do verão
Mas um dia seguimos a mesma borboleta branca
Contamos as pétalas da mesma flor
Desde então, um de nós brinca a menos
E foi desde então que eu te chamo pelo nome
Chegou um tempo que a gente se conhecia melhor
Que você era minha menina e eu seu menino
Vagamos felizes de Lommel até Ostende
E pela primeira vez bebemos do mesmo copo
E todo dia seguimos a mesma borboleta branca
Contamos as pétalas da mesma flor
Ficamos mais quietos e brincamos bem menos
E foi desde então que eu te chamo de amor
Chegou um tempo que a gente se conhecia tão bem
Que não passávamos uma hora longe um do outro
Onde um se acostumou tanto com o outro
Que a gente se entende com um gesto
E todo dia seguimos ainda a mesma borboleta branca
Contamos ainda as pétalas da mesma flor
Eu te amo muito mais, mesmo dizendo menos
Mesmo sonhando mais seu nome do que o chamando
E quando chegar a hora de um rosto se virar
Para o outro lado, de onde não se volta mais
Ele dirá lá como a gente se conhecia bem
Eu aposto: deixa esse amor intacto
E um dia seguiremos de novo a mesma borboleta branca
Contaremos de novo as pétalas da mesma flor
Quando você estiver comigo, eu temo menos o fim
É tão bom quando eu te chamo pelo nome