Roskaa
Musta sateenvarjo lojuu rikki roskiksessa
Se on katkennut lause ja kuollut rakkaus
Ehkä kerran lempi suuri kiehui koskiksessa
Siitä muistona on tyhjä kortsupakkaus
Mitä jää, mitä jää?
Ehkä joku tuntikaudet seisoi portin luona
Odotti ja odotti ja poltti tupakkaa
Natsoista täyttyi roskis iltana tuona
Eikä luokse portin toinen koskaan tullutkaan
Mitä jää
Se on roskaa roskaa vaan
Kun elämä kaukana
Jatkaa kulkuaan
Mitä jää
Kun korit pengotaan
Se on roskaa roskaa
Roskaa vaan
Neiti Ajan kynsiviila narskuu yöt ja päivät
Silloin ja tällöin hän luuriin vastailee
Siellä soittavat ne jotka junistansa jäivät
Jotka eivät treffeillensä koskaan ehtineet
Mitä jää, mitä jää?
Kun he sitten merkkiportin luokse viimein ehti
Huolissaan suruissaan ja vielä huolissaan
Siellä heitä tervehti vain eilinen lehti
Roskapönttö puolillansa tuhkaa tuhkaa vaan
Lixo
Um guarda-chuva preto jogado quebrado no lixo
É uma frase interrompida e um amor que morreu
Talvez um dia a grande paixão fervesse na cachoeira
Como lembrança, só ficou uma embalagem vazia de cigarro
O que sobra, o que sobra?
Talvez alguém tenha esperado horas na porta
Esperou e esperou, fumando um cigarro
O lixo se encheu de bitucas naquela noite
E ninguém nunca veio até a porta de novo
O que sobra
É só lixo, lixo mesmo
Quando a vida distante
Continua seu caminho
O que sobra
Quando as cestas são reviradas
É só lixo, lixo
Lixo mesmo
A Senhora do Tempo range as unhas dia e noite
De vez em quando ela atende o telefone
Lá tocam aqueles que ficaram de fora dos trens
Que nunca conseguiram chegar aos seus encontros
O que sobra, o que sobra?
Quando eles finalmente chegaram ao portão de sinalização
Preocupados, tristes e ainda mais preocupados
Só os cumprimentou o jornal de ontem
A lixeira cheia de cinzas, só cinzas mesmo