Sulka
Eksyivät he kerran meren rantaan
Lähtiessään kävelylle
Kallioilta nousi lintuparvi
Korkealle luodon ylle
Pian tuuli heitti heille
Kuin pilkaten
Taivaalta linnunsulan
Irronneen
Seisoivat he kaksin laiturilla
Pienen myrskylyhdyn alla
Ikuisen ja ainoon rakkautensa
Sinetöivät suudelmalla
Tuo ikuisuus kuin hetki
Se meni
Sulkaa jonka maasta poimi
Pitää tyynynsä alla
Päivät kantaa taskussansa
Sydämen vierustalla
Sulkaa jonka maasta poimi
Hoivaa muistelemalla
Yksin kulkee suruissansa
Elää uneksimalla
Linnut eivät tunne rakkautta
Lupausta, petturuutta
Linnut eivät toivon vimmaa tunne
Iloa tai katkeruutta
Siis miksi ihmisen saa
Se kyyneliin
Kun sulkaa pudonnutta
Hän katsoo
Kai se voi paidan alla
Vähän lohduttaa
Ja surun taakkaa auttaa
Hiukan kantamaan
Pena
Eles se afastaram uma vez para a beira do mar
Saindo para dar uma volta
Do alto das rochas, um bando de pássaros
Subiu alto sobre o rochedo
Logo o vento lhes lançou
Como se zombasse
Do céu, uma pena de pássaro
Que se soltou
Eles ficaram juntos no cais
Debaixo de uma pequena lanterna de tempestade
Selaram seu amor eterno e único
Com um beijo
Essa eternidade como um momento
Passou
A pena que pegou do chão
Guarda debaixo do travesseiro
Os dias a carregam no bolso
Ao lado do coração
A pena que pegou do chão
Cuida relembrando
Sozinho caminha em suas tristezas
Vive sonhando
Os pássaros não conhecem o amor
Promessas, traições
Os pássaros não sentem a ânsia da esperança
Alegria ou amargura
Então por que o ser humano
Se deixa levar às lágrimas
Quando vê uma pena caída
Ele observa
Talvez isso possa confortar
Um pouco debaixo da camisa
E ajudar a carregar
Um pouco do peso da dor