395px

Espinho do Lobo

Månegarm

Vargtörne

Röda tjocka droppar blir till stela tårar
faller från törnars spets mot en frusen mark
dömt blevo blodet vid törnets sting
dömd blevo själen i törnets namn

Likt etter river det i mina ådror
vrider sig omfamnande i min själ
faller in i glömskans stilla ekande värld
blir ett med natten och kylan

Åter står hon i full, nattens bleka gudinna
bringar mig ur min livlösa sömn...
vargtörne...

Åter ståndad från de själlösa djupen
ur förvandlingens tunga dvala
fylld av natten och törnets ande...
vansinnet fyller min strupe

Vintern i sin bleka skrud
ett regn av röd smärta färgar hennes slöja
röda tjocka droppar blir till stela tårar
befläckar en frusen mark

Espinho do Lobo

Gotas vermelhas e grossas se tornam lágrimas duras
caindo das pontas dos espinhos sobre um chão congelado
o sangue foi condenado pelo ferro do espinho
a alma foi condenada em nome do espinho

Como veneno, isso rasga minhas veias
se contorce, abraçando minha alma
cai no mundo silencioso e ecoante do esquecimento
se torna um com a noite e o frio

Novamente ela se ergue, a pálida deusa da noite
me traz de meu sono sem vida...
espinho do lobo...

Novamente surgindo das profundezas sem alma
da pesada letargia da transformação
preenchida pela noite e pelo espírito do espinho...
o desespero preenche minha garganta

O inverno em seu manto pálido
uma chuva de dor vermelha mancha seu véu
gotas vermelhas e grossas se tornam lágrimas duras
mancham um chão congelado

Composição: Månegarm