Yalnızlık Senfonisi
Anladım, sonu yok yalnızlığın
Her gün çoğalacak
Her zaman böyle miydi? Bilmiyorum
Sanki dokunulmazdı çocukken ağlamak
Alışır her insan alışır zamanla
Kırılıp incinmeye
Çünkü olağan yıkılıp yıkılıp
Yeniden ayağa kalkmak
Yalnızlığım yollarıma pusu kurmuş beklemekte
Acılar gözlerini dikmiş üstüme nöbette
Bekliyorum, bekliyorum, bekliyorum
Hadi gelin üstüme korkmuyorum!
Bulutlar yüklü
Ha yağdı ha yağacak üstümüze
Hasret
Yokluğunla ben baş başayız
Nihayet
Sinfonia da Solidão
Eu entendi, a solidão não tem fim
A cada dia vai aumentar
Sempre foi assim? Não sei
Como se fosse impossível chorar quando criança
Cada pessoa se acostuma, se acostuma com o tempo
A se quebrar e se ferir
Porque é comum cair, cair e
Levantar-se novamente
Minha solidão armou emboscadas nas minhas estradas, esperando
As dores fixaram seus olhos em mim, fazendo plantão
Eu espero, espero, espero
Venham, não tenho medo de vocês!
As nuvens estão carregadas
Já choveu ou vai chover sobre nós
Saudade
Com a tua ausência, estou só
Finalmente