Muinaiset
Polku jostain tuttu vie eksyneet mukanaan
Kaatuneet puut metsän reunaan askeleet johdattavat
Tällä vielä kaikuu laulu niiden muinaisten voimien
Joiden kyyneleistä heijastuu lopun nähnyt tähdetön yö
Varmasti lehdet maassa mätänevät jotain muistavat
Ehkä kuulivat kun tuhon airuet tästä ohi ratsastivat
Kaukana sodasta ja nälästä
Kaukana maailmasta joka syttyi tuleen
On tänne jäätävä, meitä on niin vähän
Luotettava jumaliin, ehkä hetken vielä selviämme
Saamme yösijan viereltä kantojen, lehvistä peiton
On turha pelätä virtaavaa vettä
Ei täällä taivaalta sada tuhkaa
Jos et tunne itseäsi pimeässä
Et tiedä mitä kuulet hiljaisuudessa
Suusta suuhun kulkevat ikiaikaiset viisaudet
Sanat vuosilta ennen syntymäämme
Kaiken sen tiesimme vaan emme ymmärtäneet
Kun tuhannet silmät meitä tuijottavat
Niiden suuntaan kääntyvät päämme
Kohdatkaa muinaiset!
Muinainen mahti, joka repii luomukset ihmisten
Ja syntyy itse uudelleen
Kun taivas aukenee ja kastelee maan
Juurtuu kiveen puu jokainen
Niin kaatuvat seinät linnoitusten
Kuin lasi pirstoutuvat vihan muurit
Ruostuvat koneet ajan edestämme päättyneen
Jäävät pohjaan laivat unohtuneet
Ja jälkemme huuhtoutuvat puhtaaseen veteen
Hetkessä pyyhkiytyvät vuodet tuhannet
Palaavat maahan pyhät kirjoitukset
Kohdatkaa muinaiset!
Kohdatkaa uusi maailma!
Antigos
Caminho de algo familiar leva os perdidos consigo
As árvores caídas na borda da floresta guiam os passos
Aqui ainda ecoa a canção dessas forças antigas
Cujo choro reflete a noite sem estrelas já vista
Certamente as folhas no chão apodrecem lembrando algo
Talvez ouviram quando os arautos da destruição passaram por aqui
Longe da guerra e da fome
Longe do mundo que pegou fogo
Aqui devemos ficar, somos tão poucos
Confiando nos deuses, talvez por um momento ainda consigamos
Teremos abrigo ao lado dos troncos, um cobertor de folhas
É inútil temer a água corrente
Não cai cinzas do céu aqui
Se você não se reconhece na escuridão
Não sabe o que ouve no silêncio
Sabedorias antigas passam de boca em boca
Palavras de anos antes de nascermos
Tudo isso sabíamos, mas não entendíamos
Quando mil olhos nos observam
Nossas cabeças se voltam para eles
Encontrem os antigos!
Antiga força que rasga as criações dos homens
E renasce novamente
Quando o céu se abre e molha a terra
Cada árvore se enraiza na pedra
Assim caem as paredes das fortalezas
Como vidro se estilhaçam os muros da ira
Máquinas enferrujadas do tempo que se foi
Ficam no fundo os navios esquecidos
E nossos rastros se lavam em águas puras
Em um instante, mil anos se apagam
Retornam à terra os escritos sagrados
Encontrem os antigos!
Encontrem o novo mundo!
Composição: Henri Sorvali / Ville Sorvali