Sankaritarina
"Kuolee karja,
kuolee suku,
samaten itse kuolet;
vaan nimi
ei koskaan kuole,
hältä ken on hyvän saanut.
Kuolee karja,
kuolee suku,
samaten itse kuolet;
yhden tiedän
mik' ei kuole:
manalle menneen maine."
(Hávamál)
Jo luku viimeinen saa,
surmansa kohdannut lepää sijallaan.
Veljet maljan simaa nostavat,
tyhjäksi juovat nimeen vainajan.
Kaunis laiva kantaakseen saa miehen rauenneen,
laskua tuonpuoleiseen se vartoo rannalla.
Aseet, korut, rikkaudet matkamies saa mukaansa,
alla suuren rovion lipuu hautansa.
(Ja katso! Voiko toista niin ylvästä näkyä olla
kuin hiljaisten liekkien kurotus tähtiä kohti.)
Kuolemaan me jok'ikinen kuljemme;
jumalat ovat elävät valinneet.
Veljemme syliin aaltojen laskemme;
jää hyvästi, sinut aina muistamme.
Kunniaa ei miekka voi taltuttaa;
jumalat ovat sankarit nimenneet.
Veljemme tuonen herralle luovutamme;
siis hyvästi - kunnes jälleen kohtaamme.
Sankaritarina
"Morre o gado,
morre a linhagem,
assim como você mesmo morre;
mas o nome
nunca morre,
para quem recebeu o bem.
Morre o gado,
morre a linhagem,
assim como você mesmo morre;
sei de um
que não morre:
a fama do que foi para o além."
(Hávamál)
Já o último capítulo chega,
quem encontrou a morte descansa em seu lugar.
Os irmãos levantam a taça de hidromel,
beberam até o fim em nome do falecido.
Um belo barco para levar o homem que descansou,
espera na costa para a travessia do outro lado.
Armas, joias, riquezas o viajante leva consigo,
sob a grande fogueira desliza seu túmulo.
(E olha! Pode haver algo tão grandioso
quanto o alcance das chamas silenciosas em direção às estrelas.)
Para a morte todos nós caminhamos;
os deuses escolheram os vivos.
Nos braços de nosso irmão entregamos às ondas;
descanse em paz, você sempre será lembrado.
A honra não pode ser dominada pela espada;
os deuses nomearam os heróis.
A nosso irmão entregamos ao senhor do além;
portanto, adeus - até que nos encontremos novamente."