Jumalten Aika
Katoaa kaikki mitä edessäsi näet
Haihtuu vesipisara takaisin tyhjään
Päivä syttyy ja hetkessä kuolee
Katoaa kaikki minne muisti ei yllä
Vuorollaan päättyy jokainen vuosi
Laulu nousee ja pian jo vaimenee
Silti saman laulun seuraava taitaa
Kehän tähän piirsi ensimmäinen jumalista
Nuo häkeltyneet raukat sitä jätti kiertämään
Aikanaan oli aika kaikesta tyhjä
Vailla tuulta, rantoja piiskattavaksi
Piti maata ja taivasta kämmenellään
Nimetty nimeämätön
Kun taivaan saivat tähdet
Ja merellä rajattiin maa
Maan ottivat sen elävät
Siitä rakensivat valtakunnan
Syntyville kuoleville
Kehän tähän piirsi ensimmäinen jumalista
Nuo häkeltyneet raukat sitä jätti kiertämään
Kun taivaan saivat tähdet
Ja merellä rajattiin maa
Maan ottivat sen elävät
Siitä rakensivat valtakunnan
Syntyville kuoleville
Mustaan multaan maatuville
Loi luotu omat luojansa
Itse synnytti syntynsä
Tulten yksin antoi kulkea
Alta maan ja taivaan taa
Kosiskella toinen toistaan
Kunnes sai suuhunsa sanat
Teki kirjoihinsa kirjaimet
Meren suuren saattoi ylittää
Ja tulet valjastaa
Väsymättä etsi tietä
Alkuhärän auraamaa
Saarta aavaan ajamaa
Löytääkseen silmänkääntäjän
Tien kehäksi piirsivät korkeat voimat
Luuli raukka kai sen johonkin päätyvän
Viimeisestä tyyssijasta
Ihmisten ensimmäisten
Nousi laulu vaimeneva
Syntyville kuoleville
Mustaan multaan maatuneille
A Era Dos Deuses
Tudo o que você vê na sua frente desaparece
Uma gota de água evapora de volta ao vazio
Um dia nasce e em um momento morre
Tudo o que a memória não pode alcançar desaparecer
Por sua vez, cada ano chegará ao fim
Uma canção surge e logo desaparece
No entanto, a mesma canção é dominada por aqueles que seguem
Um círculo foi desenhado aqui pelo primeiro dos deuses
Que deixou aqueles miseráveis confusos para circulá-lo
Com o tempo, o tempo era desprovido de tudo
Sem vento, ou praias para flagelar
O nome sem nome
Elevou a terra e o mar em sua palma
Quando o céu estava cheio de estrelas
E o mar demarcou a terra
A terra foi tomada pelos vivos
Eles construíram um império a partir disso
Para que os moribundos nasçam
Um círculo foi desenhado aqui pelo primeiro dos deuses
Que deixou aqueles miseráveis confusos para circulá-lo
Quando o céu estava cheio de estrelas
E o mar demarcou a terra
A terra foi tomada pelos vivos
Eles construíram um império a partir disso
Para que os moribundos nasçam
Para quem vive em solo preto
Criado pelo criador, criado pelos seus próprios criadores
Autonascido
Deixe o fogo passar sozinho
De baixo, além da terra e do céu
Para cortejar um ao outro
Até que ele conseguiu tirar as palavras da boca
Fez letras em seus livros
O grande mar poderia ser atravessado
E você vai aproveitar
Busque incansavelmente o caminho
Lavrado pelo boi primitivo
Atravessando a ilha de carro
Para encontrar alguém que chame a atenção
A estrada foi traçada por poderes superiores
O pobre rapaz provavelmente pensou que isso acabaria em algum lugar
Do último refúgio
O primeiro dos humanos
A canção surgiu, desaparecendo
Para que os moribundos nasçam
Para aqueles que caíram no solo negro