Maailmani Yössä Henkien
Hiljaa, hiljaa kumartaa ihminen ja aukeaa.
Aukeaa raukeaan uneen valuu, niin raukeaan.
On hyvä näin vaikka kohta nyt jo unohtuu,
vaihtaa aurinko puolta maailman.
Henkenä uljaiden metsien
miksi kantaisin huolta?
Nukutaan vaikka toiset yrittää,
yrittää väsymyksensä voittaa.
Hukutaan, meille pinnan alla on elämää
kunnes ilta taas koittaa.
Tanssien nousee kätköistänsä metsien
tuli taivaalle karkaa.
Iloiten se juoksee kanssa henkien,
pakoon ihmisparkaa...
Pimeydessä kuulin kutsun kerran.
Ääni kaunis oli kuin laulu rastaan.
Se pyysi "mua kuule hetken verran.
Tule pimeyteen niin tulen sua vastaan".
Siitä lähtien maailmani yössä henkien,
usva niityt kun peittää.
Hämärtyy, metsän reunaan usva tiivistyy.
Ilta valot pois heittää.
On hyvä näin vaikka kohta nyt jo unohtuu,
vahtaa aurinko puolta maailman.
Henkenä uljaiden metsien
miksi kantaisin huolta?
Meu Mundo na Noite dos Espíritos
Silenciosamente, silenciosamente o ser humano se curva e se abre.
Se abre para um sono tranquilo, tão tranquilo.
Está bom assim, mesmo que logo já se esqueça,
Troca o sol de lado no mundo.
Como um espírito das florestas majestosas
Por que eu me preocuparia?
Vamos dormir mesmo que outros tentem,
tentem vencer seu cansaço.
Estamos nos afogando, há vida sob a superfície
até que a noite chegue novamente.
Dançando, sobe das suas escondidas florestas
o fogo escapa para o céu.
Feliz, corre junto com os espíritos,
pela fuga do pobre humano...
Na escuridão, ouvi um chamado uma vez.
A voz era linda como o canto de um tordo.
Ela pediu: "me escute por um momento.
Venha para a escuridão e eu irei te encontrar".
Desde então, meu mundo na noite dos espíritos,
a névoa cobre os prados.
Escurece, a névoa se concentra na borda da floresta.
A noite joga fora as luzes.
Está bom assim, mesmo que logo já se esqueça,
O sol vigia o lado do mundo.
Como um espírito das florestas majestosas
Por que eu me preocuparia?