Myrk
Myrk sál að handan
Galdraþulu þulur
Er kallar á þína sál
Fögur hún birtist
Í giltum loga tælir
Fallinn fangi þú ert
Hlekkjaður fastur
Í hennar nornaseið
Tryllt hún dansar
Sál þín í eldinum brennur
Sá dagur ei kemur
Að hún syrgt þinn dánardag
Hún man þann daginn sem dó
Er svikin í túninu stóð
Uns sólin féll
Í tunglsins blóð
Og myrkrið hana tók
Úr blóðvotri jörð
Lík hennar lá
Svikin ást bar í
Rauðum taumum frá henni rann
Myrk og fögur hún hvílir
Er sólin hnígur himni á
Hennar grátur í vindinum gnauðar
Úr himnum falla hennar tár
Blóðrauður skuggi á enginu hvílir
Líflausum augum
Tunglið og sólin á lautina stara
Um eilíf tár grasið aldrei grær
Með blóðrauðar hendur
Og útbreiddan arm
Ívöl á kinn hvílir
Myrk
Myrk
Myrk está à espreita
Encantamentos sussurram
Que chamam a sua alma
Linda ela aparece
Nos fogos dourados a seduzir
Cativo caído você é
Amarrado firme
Na sua feitiçaria
Ela dança enlouquecida
Sua alma queima nas chamas
Esse dia não chega
Em que ela lamente seu dia de morte
Ela se lembra do dia em que morreu
Quando traída no campo ficou
Até o sol se pôs
No sangue da lua
E a escuridão a tomou
Da terra ensanguentada
Seu corpo jazia
O amor traído carregava
Com as rédeas vermelhas que dela escorriam
Myrk e linda ela repousa
Enquanto o sol se inclina no céu
Seu choro no vento ressoa
Do céu caem suas lágrimas
Sombra vermelha repousa no campo
Com olhos sem vida
A lua e o sol na clareira observam
Por eternas lágrimas a grama nunca cresce
Com mãos ensanguentadas
E braço estendido
Um sorriso na bochecha repousa
Myrk