Wieża melancholii
Pytasz wciąż co tam u mnie czy coś
Czy zmieniło się tu, chyba nie
Znowu dziś chciałem odmienić świat
Ale z tego i tak nie wyszło nic
Smutna twarz, czy to już jestem ja
Czy to ten kogo ty tylko znasz
Ja i tak przecież nie zmienię się
Choćbym nie wiem naprawdę jak chciał
Tylko pstryk i już nie ma mnie
Czasem bardzo tego chcę
Zostawić wszystkich was
Szukam czegoś przez cały czas
Co zatrzyma mnie
Wszystko drży i przeszkadza mi śmiech
Lepiej odejdź już stąd, zostaw mnie
Nic to nic, przecież wiesz, przejdzie mi
Tylko deszcz zmyje z szyb brudny śnieg
Tylko pstryk i już nie ma mnie
Czasem tylko tego chcę
I już nie starać się
Siedzę sam w tej wieży bez DNA
Torre da Melancolia
Você pergunta o que tá pegando aqui
Se algo mudou, acho que não
Hoje de novo eu queria mudar o mundo
Mas no fim das contas não rolou nada
Rosto triste, será que sou eu?
Ou sou só aquele que você conhece?
Eu de qualquer forma não vou mudar
Por mais que eu realmente quisesse
Só um estalo e já não sou mais eu
Às vezes eu só quero isso
Deixar todos vocês pra trás
Tô sempre procurando algo
Que me prenda aqui
Tudo treme e o riso me incomoda
É melhor você ir embora, me deixa em paz
Não é nada, você sabe, isso vai passar
Só a chuva vai limpar a sujeira do vidro
Só um estalo e já não sou mais eu
Às vezes só quero isso
E não me esforçar mais
Tô sozinho nessa torre sem DNA