In de Armen Van de Stad
Wind uit het oosten
Gure zuchten vol kou
Straten lijken te leven
Veel te veel mensen lijken op jou
Ik nader de wanhoop
Van de stad in de nacht
En de maan als symbool
Van wat ons ooit samenbracht
En ik wandel langs grachten
Met water dat praat
En mij even laat zien wat ze achterlaat
refr.:
In de armen van de stad
Als een moeder met haar kind
Blijf ik zoeken naar mijn schat
Ga ik door tot ik haar vind
Blijf ik zoeken tot ik vind
Eenzaamheid als drijfveer
Vreemd voor hen die wacht
Op alles wat zo komen gaat
In de kilte van de nacht
De Duisternis wekt razernij
In de holtes van mijn hoofd
En ik sta er als verloren bij
Versteend, verstijfd, verdoofd
Wetend wat gebeuren gaat
Maar er niks aan kunnen doen
In mijn eentje in het Vondelpark op de rand van het fatsoen
refr.
En ik kijk hoe het donker wordt
Hoe het donker wordt
Rond de maan
refr.
Nos Braços da Cidade
Vento do leste
Sussurros frios e duros
As ruas parecem viver
Muita gente se parece com você
Me aproximo do desespero
Da cidade na noite
E a lua como símbolo
Do que um dia nos uniu
E eu caminho pelas margens
Com água que fala
E me mostra por um instante o que deixa pra trás
refr.:
Nos braços da cidade
Como uma mãe com seu filho
Continuo buscando meu tesouro
Vou até encontrar
Continuo procurando até achar
Solidão como motivação
Estranho para quem espera
Por tudo que está por vir
No frio da noite
A escuridão desperta fúria
Nas cavidades da minha mente
E eu fico ali perdido
Estagnado, paralisado, entorpecido
Sabendo o que vai acontecer
Mas sem poder fazer nada
Sozinho no Vondelpark à beira do decoro
refr.
E eu vejo como escurece
Como escurece
Ao redor da lua
refr.