Próg Nadziei
Skąd to miasto znam tak dobrze
Skąd tych ludzi znam
Nie pytaj mnie nie powiem nic
Miękkie światła aut samotnie
Gasną w piekłach bram
Nie mogą się pod niebo wzbić
Struny ulic wiatr kołysze
Lekko coraz lżej
Opada z nich gorączka dnia
I ten cały zgiełk oddala się
I słyszę go już tylko ja
W nienazwane wchodzę dni
I w lata bez powrotu
I szukam swojej prawdy
Choć czasem myślę że
Od dawna we mnie jest
I nawet nie pamiętam
Czy przepłynęłam już
Błękitne morze łez
Czasem boję się nadziei
Chociaż wierzę w nią
Zostaje mi mój dobry Bóg
Lecz tej nocy już naprawdę chcę
Nadziei tej przekroczyć próg
W nienazwane wchodzę dni
I w lata bez powrotu
I szukam swojej prawdy
Choć czasem myślę że
Od dawna we mnie jest
I nawet nie pamiętam
Czy przepłynęłam już
Błękitne morze łez
Gdzieś dalej są łąki nieba
Moje życie i nadziei próg
Gdzieś jestem i już mnie nie ma
Tonę razem z nocą w pocałunkach snu
Limiar da Esperança
De onde eu conheço essa cidade tão bem
De onde conheço essas pessoas
Não me pergunte, não vou dizer nada
As luzes suaves dos carros sozinhos
Apagam nas portas do inferno
Não conseguem se erguer ao céu
As cordas das ruas o vento embala
Levemente, cada vez melhor
A febre do dia vai se dissipando
E todo esse barulho vai se afastando
E só eu consigo ouvir
Nos dias sem nome eu entro
E em anos sem volta
E busco minha verdade
Embora às vezes eu pense que
Ela já está dentro de mim
E nem me lembro
Se eu já atravessei
O mar azul de lágrimas
Às vezes tenho medo da esperança
Embora acredite nela
Me resta meu bom Deus
Mas essa noite eu realmente quero
Ultrapassar o limiar da esperança
Nos dias sem nome eu entro
E em anos sem volta
E busco minha verdade
Embora às vezes eu pense que
Ela já está dentro de mim
E nem me lembro
Se eu já atravessei
O mar azul de lágrimas
Lá longe estão as faixas do céu
Meu limiar de vida e esperança
Lá estou eu e já não estou mais
Afundo junto com a noite nos beijos do sonho