Spuit
Een foto in de krant, een klein dood meisje
Haar mond half open en haar ogen dicht
Een wipneus en vooruitstekende tanden
Als je het goed bekijkt geen mooi gezicht
Volgens het onderschrift dood aangetroffen
In zo'n pension waar niemand niemand kent
Gelieve de politie op te bellen
Als u per ongeluk familie bent
Ze lijkt zo'n jaar of zeventien geworden
Daar ze ook voorlopig op geschat
Want uit haar spullen werd geen mens wat wijzer
Behalve dan dat ze haast niks bezat
De kleren die ze droeg, een plastic tasje
Wat klein geld, en een nogal vuile spuit
Plus drieentwintig duur betaalde dromen
Herkenbaar aan de prikken in haar huid
En het zal natuurlijk best haar eigen schuld zijn
Ik ben niet zo goed thuis op dat gebied
Want wie aan dat soort dingen gaat beginnen
Die vraagt toch om ellende is het niet
Maar ik moet steeds weer naar die foto kijken
En denk: is er nou niemand die haar mist
Ze had mijn eigen dochter kunnen wezen
Hoe weet ik nou eigenlijk dat ze het niet is
Injeção
Uma foto no jornal, uma menina morta
Com a boca meio aberta e os olhos fechados
Um nariz arrebitado e dentes salientes
Se olhar bem, não é um rosto bonito
Segundo a legenda, encontrada morta
Em um pensionato onde ninguém se conhece
Por favor, ligue para a polícia
Se você acidentalmente for da família
Ela parece ter uns dezessete anos
Pois é assim que a estimam por enquanto
Pois das suas coisas, ninguém ficou mais sábio
Exceto que quase nada ela possuía
As roupas que usava, uma sacola plástica
Algum trocado e uma seringa bem suja
Além de vinte e três sonhos caros
Reconhecíveis pelas marcas em sua pele
E claro, deve ser culpa dela
Não sou muito familiarizado com esse mundo
Pois quem se envolve com essas coisas
Só pode estar pedindo por problemas, não é?
Mas eu sempre olho para aquela foto
E penso: não tem ninguém que sinta falta dela?
Ela poderia ser minha própria filha
Como eu sei que não é, na verdade?