Ţara De Dincolo De Negurã
Văzduhul de deasupra se umple de un vânt neaşteptat
Între cer şi apă
Umbrele amurgului sosesc din depărtare
În locul unde timpul devine spaţiu
Pe crestele cenuşii ale fagilor
Împărăţia sălbăticiunilor e plină de frică şi de tăcere
Pământu-i ca cremenea
Tata munţilor, Călimanu'
Se suie pîn la nouri
Pe-o gură de Alb Pîrău
În afar dă lume vie
Să-ncureze, să vîneze
O biată lighioaie
Dă prin codrii cei pustii
O vinit la moartea ii...
Soare ce luceşte-n ochi şi se răsfrînge-n suflet
O înmărmurire de pământ
Desface-o poarta a cerului
Către tărâmuri ale spiritului
Cască-o gura a-ntunericului
Înspre pămînturi d-ale trupului
Un tremur, o chemare, un sunet nou se deşteptă în munte
Un glas de corn se strecură după un val de umbră. Era amurgul
Terra Além da Névoa
O ar lá em cima se enche de um vento inesperado
Entre o céu e o mar
As sombras do crepúsculo chegam de longe
No lugar onde o tempo se torna espaço
Nas cristas cinzentas dos faias
O reino das selvas está cheio de medo e de silêncio
A terra é como pedra
Pai das montanhas, Călimanu'
Sobe até as nuvens
Na boca do Rio Branco
Fora do mundo vivo
Para caçar, para caçar
Uma pobre criatura
Dando pelos bosques desolados
Uma vinheta à sua morte...
Sol que brilha nos olhos e se reflete na alma
Uma imersão de terra
Abre o portão do céu
Para os reinos do espírito
Cale a boca da escuridão
Em direção às terras do corpo
Um tremor, um chamado, um som novo desperta na montanha
Uma voz de trompa se esgueira após uma onda de sombra. Era o crepúsculo