De Zeeman
De kroeg wordt een klit, als iedereen luistert.
Om het verhaal te horen dat de dronkaard zacht fluistert.
Het gaat over zijn tijd, een tijd lang vervlogen.
Ieder die luistert zit voorover gebogen.
Hij was een zeeman, een bonk uit 1 stuk.
Die de zeeën heeft bevaren op zoek naar geluk.
Z'n verhaal is fantastisch, z'n boodschap is triest.
Hoe iemand die weggaat zijn vrienden verliest.
Was een zeeman en toonde nooit pijn.
Z'n hart weet wel beter, gescheurd van venijn.
Morgens in de tropen, nachten in Parijs.
Maar zijn koffer is leeg aan het eind van de reis.
De zeeman met zijn blauwe pet weet hoe het is.
Maten te over, aan vrienden een gemis.
Vechten in kroegen, in straten vol rood.
Op zee en in havens vonden velen de dood.
De zeeman is oud nu met rimpels van de tijd.
Zijn leven was vol van drank en van spijt.
Want als iedereen luistert als hij zijn leven lalt.
Beleeft hij alles weer met zijn vuisten gebald.
Hij was een zeeman, een bonk uit 1 stuk.
Die de zeeën heeft bevaren op zoek naar geluk.
Z'n verhaal is fantastisch, z'n boodschap is triest.
Hoe iemand die weggaat zijn vrienden verliest.
Was een zeeman en toonde nooit pijn.
Z'n hart weet wel beter, gescheurd van venijn.
Morgens in de tropen, nachten in Parijs.
Maar zijn koffer is leeg aan het eind van de reis.
De zeeman staat op en gaat op de pot.
Voor hem is dit altijd het grootste genot.
Want hij schijt op een ieder die niet weet hoe het voelt.
Die luisteren en lachen maar niet weten wat hij bedoelt.
Hij was een zeeman, een bonk uit 1 stuk.
Die de zeeën heeft bevaren op zoek naar geluk.
Z'n verhaal is fantastisch, z'n boodschap is triest.
Hoe iemand die weggaat zijn vrienden verliest.
Was een zeeman en toonde nooit pijn.
Z'n hart weet wel beter, gescheurd van venijn.
Morgens in de tropen, nachten in Parijs.
Maar zijn koffer is leeg aan het eind van de reis.
's Morgens in de tropen en nachten in Parijs.
Maar zijn koffer is leeg aan het eind van de reis.
O Marinheiro
O bar é um agito, quando todo mundo escuta.
Pra ouvir a história que o bêbado murmura.
Fala sobre seu tempo, um tempo que passou.
Quem escuta tá curvado, prestando atenção.
Ele era um marinheiro, um cara de verdade.
Que navegou os mares em busca de felicidade.
Sua história é incrível, sua mensagem é triste.
Como alguém que parte e seus amigos perde.
Era um marinheiro e nunca mostrou dor.
Seu coração sabe mais, rasgado de rancor.
De manhã nos trópicos, noites em Paris.
Mas sua mala tá vazia no fim da viagem.
O marinheiro com seu boné azul sabe como é.
Amigos de sobra, mas sente falta de pé.
Brigas em bares, nas ruas vermelhas.
No mar e nos portos, muitos encontraram a morte.
O marinheiro tá velho agora, com rugas do tempo.
Sua vida foi cheia de bebida e arrependimento.
Pois quando todo mundo escuta ele falar da vida,
Revive tudo de novo com os punhos cerrados.
Ele era um marinheiro, um cara de verdade.
Que navegou os mares em busca de felicidade.
Sua história é incrível, sua mensagem é triste.
Como alguém que parte e seus amigos perde.
Era um marinheiro e nunca mostrou dor.
Seu coração sabe mais, rasgado de rancor.
De manhã nos trópicos, noites em Paris.
Mas sua mala tá vazia no fim da viagem.
O marinheiro se levanta e vai ao banheiro.
Pra ele isso sempre foi o maior prazer.
Pois ele caga em quem não sabe como é.
Que escuta e ri, mas não entende o que ele quer.
Ele era um marinheiro, um cara de verdade.
Que navegou os mares em busca de felicidade.
Sua história é incrível, sua mensagem é triste.
Como alguém que parte e seus amigos perde.
Era um marinheiro e nunca mostrou dor.
Seu coração sabe mais, rasgado de rancor.
De manhã nos trópicos, noites em Paris.
Mas sua mala tá vazia no fim da viagem.
De manhã nos trópicos e noites em Paris.
Mas sua mala tá vazia no fim da viagem.