Löysäläisen laulu
Mies olen kirjaton karjaton aivan
kun otti se omaksi sen viimeisen vaivan
Suuri Sampo sittenkin
saatiin toimimaan
nyt lähti pojatkin Aatamin
taas naapurin omenia poimimaan
Jäi lehtiin haalistuviin
sanat joiden päälle puhuttiin
Nyt rakastun kiiltokuviin
joiden kauniita olevan huhuttiin
Mistä ne tulisivat ylevät aatteet?
kun saumoista ratkesivat mieleni vaatteet
Siitä vuosia nyt jo on
kun pihakoivusta pudottiin
sai kaikki lahjaksi puseron
joka elämänlangasta kudottiin
Ja syliin kylmän maan
jäi intiaanikesäni haaveiden
Nyt uppoudun Harmajaan
kanssa kotitaloni aaveiden
Ja pidänkin siitä huolen
että lasini viini täyttää
ja kun pahalta alkaa näyttää
viime pisaran siitä nuolen
ja odotan että taipuu
jo lopulta selkä mielen
jota kuristaa kahleet kielen
ja vapauden villi kaipuu
on kädet kuin kerjäläisen
niin rengin kuin isännänkin
nyt laulanee suuri Hänkin
jo laulua löysäläisen
Canção do Desprezado
Sou um homem sem livro, sem gado,
como se tivesse feito seu último esforço.
Um grande Sampo, afinal,
fomos capazes de fazer funcionar,
hora de os meninos de Adão
irem colher as maçãs do vizinho.
Ficaram nas folhas desbotadas
as palavras sobre as quais se falou.
Agora me apaixono por imagens brilhantes
que diziam ser tão bonitas.
De onde viriam os nobres ideais?
quando as costuras se desfizeram, minhas roupas mentais.
Já faz anos
de quando caímos do birch do quintal,
todos ganharam de presente uma blusa
tecida da linha da vida.
E nos braços da terra fria
fiquei com o sonho do meu verão indígena.
Agora me afundo em Harmaja,
com os fantasmas da minha casa.
E cuido para que meu copo
se encha de vinho,
e quando as coisas começam a ficar feias,
na última gota eu vou lamber,
e espero que se curve
finalmente a mente,
que é apertada pelas correntes da língua,
e o desejo selvagem da liberdade
tem mãos como as de um mendigo,
como as de um servo e de um patrão,
agora até Ele também canta
a canção do desprezado.