Mimo Wszystko
Samotnie słucham swoich wspomnień
O tym jak zawsze bardzo chciałam sobą być
Nie wiem czy nisko już upadłam
Zagubiłam się, nie mogę znaleźć dna
A później tylko Twoje oczy
Kochałam patrzeć jak płoną w brudną noc
Myślałam, że znajdziemy spokój
Nie było dane nam spokojnie spleść swych rąk
I mimo to, że nikt mnie nie rozumie
Oddycham szybko tak
Nie boję się, chyba wolę dalej
Czuć to wszystko mocniej
Będę żyła, chociaż mówią, że jest źle
Będę żyła, chociaż nienawidzą mnie
Moją udręką jest czekanie
Poobgryzane z nerwów, ucieka szybko czas
Myślę, jakoś chyba będzie
W końcu potykam się o Twój stłumiony krzyk
I mimo to, że nikt mnie nie rozumie
Oddycham szybko tak
Nie boję się, chyba wolę dalej
Czuć to wszystko mocniej
Będę żyła, chociaż mówią, ze jest źle
Będę żyła sama ale ciągle ja
Będę żyła, chociaż nienawidzą mnie
Będę żyła, własnie tak najtrudniej jest
Mimo Tudo
Sozinha, ouço minhas lembranças
Sobre como sempre quis ser eu mesma
Não sei se já caí tão baixo
Me perdi, não consigo achar o fundo
E depois, só seus olhos
Eu amava olhar como queimavam na noite suja
Achei que encontraríamos paz
Não estava destinado a nós entrelaçar as mãos em calma
E mesmo que ninguém me entenda
Eu respiro rápido assim
Não tenho medo, acho que prefiro seguir
Sentir tudo isso mais forte
Vou viver, embora digam que está ruim
Vou viver, embora me odeiem
Meu tormento é esperar
Com as unhas roídas de nervoso, o tempo voa
Acho que de alguma forma vai dar certo
No fim, tropeço no seu grito abafado
E mesmo que ninguém me entenda
Eu respiro rápido assim
Não tenho medo, acho que prefiro seguir
Sentir tudo isso mais forte
Vou viver, embora digam que está ruim
Vou viver sozinha, mas sempre eu
Vou viver, embora me odeiem
Vou viver, é assim que é mais difícil.