395px

A Filha do Marquês

Oskorri

Markesaren alaba

Markes baten alaba interesatua
marineruarekin enamoratua
deskubritu gaberik bere sekretua
amodioa zeukan barrena sartua.

Konformatu ziraden elkarren artean
ezkonduko zirela hurrengo urtean.
Eskola ikasteko bien bitartean
beraren herritikan guztiz apartean.

Hala disponiturik jarri ziren biak
kartaz entenditzeko elkarren berriak.
Formalidadea(re)kin jartzeko egiak
baina ez ziren lo egon amaren begiak.

Ezin egon zen ama hitz hori sufritzen,
berehala hasi zen kartak detenitzen,
intentzio haundiagoz ezkontza galdutzen;
Juanitak holakorik ez zuen pentsatzen.

Amaren malezia!: korreora joan da
Antonio hil zela egin zuen karta;
Juanitaren tristura berri hura jakinda
engainatua bestek gezur bat esanda.

Amak esaten dio: Juanita nerea
galdu da, diotenez Antonio Maria.
nik bilatuko dizut beste bat hobea
maiorazko, interes askoren jabea.

Denbora kunpliturik galaia abian
zer pasatu ote zen haren memorian
kartarik hartu gabe joan den aspaldian
inozente sartu zen jaio zen herrian.

Hau da lehendabiziko hark esan zuena.
-Zer da musikarekin onratzen dutena?
Markesaren alaba kalean barrena
esposario zela hark behar zuena.

Desmaiaturik egin zuen ordubete
gero nobia eske hitz bi egin arte
inguratu zitzaion makina bat jende
bigarren ordurako hil zen derepente.

Gaua pasatu eta hurrengo goizean
entierroa zuen bigarren klasean.
Markesaren alaba guztien atzean;
Zer pena izango zen haren bihotzean?

Penarekin leherturik Antonio hil zen
akonpainatu zuen Juanitak elizan.
Maitasuna bazion esan dudan gisan
geroztikan ez zuen osasunik izan.

Erremedia baledi sentimendu hori
bitarteko bat jarri Jesus maiteari
orazio eginaz Birjina Amari
zeruan gerta dadin Antonio Mari.

Elkarren konpainian guk ere nahi dugu
Birjina egiozu Jaunari erregu
kristau guztiogatik baldin ahal bazenu
Iturrinok horrela desiatutzen du.

Zeruak eta lurrak egin zituena
memoria argitzera zatoz neregana;
esperantza badaukat zerorrek emana
kunplituko dudala desio dudana.

Amodiozko penak oraingo honetan
publika ahal banintza bertso berrietan;
enteratu naiz ongi enkargu horietan
San Jose arratsaldeko hiru t'erdietan.

Egun seinalea zen gogoan hartzeko
esan ziola haren etxera joateko.
-Deseo dudan hitz hau manifestatzeko
zurekin, Antonio, nago izateko.

-Zer esaten didazu? Juanita, hitz hori,
tentatzen ari zarela trazak badirudi.
Ez zait gure gradurik tokatutzen niri
ez burlarikan egin marineruari.

-Eduki dezakezu ongi sinistua
aspaldian nengoela zutaz gustatua.
Ez zaitut nik utziko desanparatua
hala egiten dizut gaur juramentua.

-Alferrik izango dira haserre gurean
ez naute mudatuko eternidadean.
Esposatu nahi nuke kariño onean
Antonio Maria etortzen denean.

-Ama ez niri esan horrelakorikan
ez dut nik besteengana amodiorikan.
Ezin alegre leike nere barrenikan
komenientzia ona izanagatikan.

-Utzi alde batera horrelako lanak
ez ditut nik ikusten zu bezala damak.
Nahi badituzu hartu onra eta famak
giatuko zaituzteaitak eta amak.

A Filha do Marquês

A filha do marquês estava interessada
apaixonada pelo marinheiro
sem descobrir seu segredo
o amor estava dentro dela.

Estavam conformados um com o outro
que se casariam no próximo ano.
Enquanto estudavam na escola
ela estava bem distante de sua cidade.

Assim, os dois se prepararam
para entender as cartas um do outro.
Com a formalidade de dizer a verdade
mas não conseguiram dormir com os olhos da mãe.

A mãe não suportou ouvir essa palavra,
logo começou a interceptar as cartas,
com intenções maiores, o casamento se perdia;
Juanita não pensava em nada disso.

A maldição da mãe!: ela foi ao carteiro
dizendo que Antonio havia morrido;
ao saber da tristeza de Juanita
enganada por outros com uma mentira.

A mãe diz: Juanita, minha filha
se perdeu, dizem que Antonio Maria.
Eu vou te encontrar outro melhor
um homem de posses, cheio de interesses.

O tempo passou e a festa começou
o que aconteceu em sua memória
sem receber cartas, foi embora há muito tempo
ingênua, entrou na cidade onde nasceu.

Essa foi a primeira coisa que ela disse.
-O que é isso que se ouve com a música?
A filha do marquês pela rua
era o que ela precisava como noiva.

Desmaiou e ficou assim por uma hora
depois, até que a noiva falou duas palavras
um monte de gente se aproximou
na segunda hora, ela morreu de repente.

A noite passou e na manhã seguinte
o enterro era de segunda classe.
A filha do marquês atrás de todos;
que pena seria em seu coração?

Com dor, Antonio morreu
Juanita o acompanhou na igreja.
Se o amor era como eu disse
depois disso, ele não teve saúde.

Se houvesse remédio para esse sentimento
colocaria um intermediário para Jesus amado
rezando à Virgem Maria
para que no céu acontecesse com Antonio Maria.

Na companhia um do outro, nós também queremos
Virgem, faça um pedido ao Senhor
se puder por todos os cristãos
Iturrinok deseja assim.

Aquele que fez os céus e a terra
vem para iluminar minha memória;
tenho esperança que você me deu
que cumprirei o que desejo.

As dores do amor, desta vez
se eu pudesse publicá-las em novos versos;
me informei bem sobre essas encomendas
São José, às três e meia da tarde.

O dia era um sinal para se lembrar
disse que era para ir à sua casa.
-Para manifestar essa palavra que desejo
estou com você, Antonio, para ser.

-O que você está me dizendo? Juanita, essa palavra
parece que você está tentando me seduzir.
Não me cabe essa nossa graduação
não brinque com o marinheiro.

-Você pode ter certeza
que há muito tempo eu gostava de você.
Não vou te deixar desamparada
hoje faço um juramento a você.

-Seria em vão a nossa raiva
não me mudaria na eternidade.
Quero me casar com carinho
quando Antonio Maria chegar.

-Mãe, não me diga isso
não tenho amor por outros.
Não posso ficar alegre por dentro
por causa de uma boa conveniência.

-Deixe de lado esse tipo de trabalho
não vejo você como as outras damas.
Se você quiser, pegue a honra e a fama
te levarão a você e à sua mãe.

Composição: