Õõvaöö
Siin sügaval varjude viirastustes valitsevad saladuste vardjad
Siin ronkade armee tumedustes langevad unistuste kandjad
Vangikoopa pühitsetud sõgeduses voorivad kalmumäe lambad
Roiskunud hauakääpa ussituses mõranevad elutahte sambad
Põrgus sigiv ringikarglus – joomavines siuglev elutöö
Paisub hingede salavargus – loivab kummituslik õõvaöö
Kui vaikinud mehine sõjasarv, ei salva paganate ussisõnad
Kui tuhmunud Kalevite väekarv, ei juhata kõukude sosinad
Kivistunud hooliv hingejõud, seletamata tarkade ruunikiri
Kui raugenud looduse maapõu, ei kosuta karske eluveri
Noite de Terror
Aqui, nas sombras profundas, reinam os guardiões dos segredos
Aqui, nas trevas do exército dos corvos, caem os portadores dos sonhos
Na loucura sagrada da prisão, rolam as ovelhas da colina dos mortos
Na podridão do túmulo, apodrecem as colunas da vontade de viver
No círculo giratório do inferno - o trabalho da vida rasteja na videira da bebida
Cresce o roubo secreto das almas - a noite de terror vagueia
Quando o chifre guerreiro silencia, as palavras dos pagãos não salvam
Quando o poder dos Kalevitas desvanece, os sussurros dos covardes não guiam
A força da alma cuidadosa petrificada, o alfabeto rúnico dos sábios inexplicado
Quando a terra da natureza enfraquece, o sangue da vida sóbria não nutre