395px

Pfeuti

Patent Ochsner

Pfeuti

är schteit am fänschter
luegt am schnee zue
huucht a d schybe
zeichnet mannli dry
d moderatorin am radio
verzellt e schlächte witz
isch glücklech
oder tuet z mingscht so
& när geit d türe uuf
wie ne wysse wirbelwind
schteit plötzlech d schwöschter da
setzt das diebschtahlsichere lächle uuf
& fragt:
«so herr pfeuti wie geit's üs?»
& wie jede tag seit är:
«merci es muess»
aber das ghört sie nümm
wüll sie ds bett macht
& angeri sorge het
är nimmt e schluck vo däm café
& dä isch chaut
& schwarz
& bitter
dusse schneit's no ging
dr park ligt grau in grau
vor sym fänschter
& es düecht ne
dä zitteri vor chälti
är ghört wie d frou am radio
vo re massekollision redt
...uf dr änn-eis...
irgendwo ir nöchi vo olte
s isch nid z erschte mal won är das ghört
aber ds erschte mal
won är über so öppis muess lache...

Pfeuti

ele tá na janela
olhando pra neve
respira no vidro
desenha um bonequinho
a apresentadora no rádio
conta uma piada ruim
e tá feliz
ou finge que tá
& quando a porta se abre
como um redemoinho branco
aparece de repente a irmã
coloca aquele sorriso de safada
& pergunta:
"então, seu Pfeuti, como estamos?"
e como todo dia desde então:
"valeu, tá tranquilo"
mas ela não escuta mais
porque tá arrumando a cama
e tem outras preocupações
ele toma um gole daquele café
e ele é quente
e preto
e amargo
ainda tá nevando
o parque tá cinza e cinza
na frente da nossa janela
e parece que
tá tremendo de frio
ele ouve a mulher no rádio
falando sobre uma colisão em massa
...no final da linha...
em sei onde, perto de tudo
não é a primeira vez que ele ouve isso
mas é a primeira vez
que ele tem que rir de algo assim...