Gewoon de hoek om, dag
Ik heb altijd gedacht dat het mij niet zou gebeuren
Ik heb altijd gedacht: dat is niks voor jou en mij
Zelfs de laatste tijd niet toen je ramde met de deuren
En huilend door het huis liep en almaar vaker zei
Dat je van me weg wou en me niet meer kon verdragen
En dat je het wel gezien had, na zo'n jaar of tien
Ik dacht nog van: ze zegt maar wat, ze is moe de laatste dagen
En ik heb het niet geloofd en ik heb het niet gezien
Ik ben blijven zitten in mijn stoel
Lichtelijk geergerd en met een wrevelig gevoel
En ik dacht nog niet aan schelden
En ik dacht nog niet aan slaan
Ik dacht van lamaar lopen
Dat zal wel overgaan
En ik zei nog: als je weg wilt, nou kindjelief, dat mag
Maar doe niet zo belachelijk
Gewoon de hoek om, dag
En toen je wegliep dacht ik: dat zal zo lang niet duren
En toen je wegliep dacht ik: die is zo wel weer terug
Die is een straatje om of zit te praten bij de buren
Maar ik dacht toen wel: ze heeft iets krachtigs in haar rug
Ik pakte toen de krant weer en probeerde wat te lezen
Maar ik raakte telkens weer dezelfde regel kwijt
En ik dacht: dat zal wel weer iets van hormonen wezen
Maar ik dacht toch wel van: gek, ze heeft dit vaak de laatste tijd
En ik ben blijven zitten in mijn stoel
Met een toen toch al wat ongemakkelijk gevoel
En ik dacht: nou niet gaan schelden
En zeker niet gaan slaan
Gewoon niet reageren
Gewoon maar laten gaan
En ik dacht nog: stel je voor zeg
Wat een onzin, ach
Dat zou toch te belachelijk zijn
Gewoon de hoek om, dag
En toen je terugkwam zei ik: zie je wel, ik wist dat het zou gebeuren
En toen je terugkwam zei ik: zie je wel, ik heb het toch gezegd
En ik dacht: nu heel gewoon doen en vooral nou niet gaan zeuren
Dan komt alles wel in orde en komt alles weer terecht
Maar toen je zei dat je terugkwam om goeiendag te zeggen
En je koffer had gepakt en zei: dan ga ik maar
En je de trap af liep, de deur dicht en de straat op
En wuifde bij de hoek met een aarzelend gebaar
Ook toen ben ik blijven zitten in m'n stoel
Apathisch zonder enig duidelijk gevoel
Ik had natuurlijk moeten schelden
Moeten roepen, moeten slaan
Ik had honend moeten lachen
Maar ik heb je laten gaan
Ik ben hier blijven zitten met een bevroren lach
Dat is toch te belachelijk
Gewoon de hoek om, dag
Só na esquina, tchau
Eu sempre pensei que isso não ia acontecer comigo
Eu sempre pensei: isso não é pra você e pra mim
Até mesmo recentemente, quando você bateu as portas
E chorando pela casa, cada vez mais dizia
Que queria ir embora e não aguentava mais me ver
E que já tinha visto o suficiente, depois de uns dez anos
Eu ainda pensei: ela só tá falando, tá cansada esses dias
E eu não acreditei, não percebi
Eu fiquei sentado na minha cadeira
Levemente irritado e com um sentimento ruim
E eu ainda não pensei em xingar
E eu ainda não pensei em bater
Eu pensei em simplesmente sair
Isso deve passar
E eu ainda disse: se você quer ir, querida, tudo bem
Mas não seja ridícula
Só na esquina, tchau
E quando você foi embora, pensei: isso não vai durar muito
E quando você foi embora, pensei: ela volta logo
Ela deve ter ido dar uma volta ou tá conversando com os vizinhos
Mas eu pensei: ela tem algo forte nas costas
Peguei o jornal de novo e tentei ler um pouco
Mas sempre perdia a mesma linha
E pensei: deve ser coisa de hormônio
Mas ainda pensei: estranho, ela tem feito isso muito ultimamente
E eu fiquei sentado na minha cadeira
Com um sentimento já bem desconfortável
E eu pensei: não vou xingar
E com certeza não vou bater
Só não vou reagir
Só vou deixar pra lá
E eu ainda pensei: imagina só
Que besteira, ah
Isso seria ridículo demais
Só na esquina, tchau
E quando você voltou, eu disse: viu, eu sabia que ia acontecer
E quando você voltou, eu disse: viu, eu falei que ia acontecer
E eu pensei: agora agir normalmente e principalmente não ficar reclamando
Então tudo vai se resolver e tudo vai voltar ao normal
Mas quando você disse que voltou só pra se despedir
E pegou sua mala e disse: então eu vou
E desceu as escadas, fechou a porta e saiu
E acenou na esquina com um gesto hesitante
Mesmo assim, eu fiquei sentado na minha cadeira
Apático, sem nenhum sentimento claro
Eu deveria ter xingado
Deveria ter gritado, deveria ter batido
Eu deveria ter rido de forma sarcástica
Mas eu deixei você ir
Eu fiquei aqui sentado com um sorriso congelado
Isso é ridículo demais
Só na esquina, tchau