Ik, Jan Tamelijk
Jan Tamelijk gelooft niet meer in wonderen
Hij staat veilig buiten schot te kijken aan de kant
Boven het bizarre en bijzondere
Dat hoeft voor hem niet meer
Dat was zijn kinderland
Gevoelig is belachelijk
Je laten gaan is hachelijk
Een kiem van enthousiasme
Dat sterft in zijn sarcasme
Hij zegt alles onder voorbehoud, gestuurd door zijn verstand
Jan Tamelijk gelooft niet meer in toveren
Dat heeft hij wel gezien
Heeft hij allang gehad
Hij laat zich niet verrassen of veroveren
De grenzen van zijn hartstocht
Die liggen bij 'Dag, schat'
Een glimlach voor de gekken
Die nog iets willen ontdekken
Een schamper schouderophalen
Voor dromen of idealen
Zijn hoogste compliment dat is
Nou ja, het heeft wel wat
Jan Tamelijk gelooft niet meer in kinderen
Dat is 'm veel te druk, dat is te veel gedoe
Het zou zijn doen en laten te veel hinderen
Je bent je vrijheid kwijt, kan nergens meer naar toe
Het zijn onzekere tijden
Liever risico's vermijden
Wat heb je een nieuw leven
In deze wereld nog te geven
Hij wordt bij het idee alleen al huiverig en moe
Jan Tamelijk, jij gaat mij op de zenuwen
Mijn tenen trekken krom van jou logische gelijk
Het gaat mijn geloof in morgen overschaduwen
Dus blijf zitten waar je zit en vooral: blijf uit mijn wijk
Put jij maar je gelukje
Uit je ingezonden stukje
En stik in de frustratie
Van jouw grauwe generatie
Jouw schild ende betrouwen
Is cyniusch afstand houen
Ter zake en terzijde
Niet lachen en niet lijden
Daar kan je oud mee worden
Als levend tame-lijk
Eu, Jan Comum
Jan Comum não acredita mais em milagres
Ele observa de longe, seguro e tranquilo
Acima do bizarro e do extraordinário
Isso não é mais pra ele
Era sua terra de infância
Ser sensível é ridículo
Deixar ir é arriscado
Uma semente de entusiasmo
Morre no seu sarcasmo
Ele diz tudo com ressalvas, guiado pela razão
Jan Comum não acredita mais em mágica
Ele já viu isso
Já teve isso há muito tempo
Ele não se deixa surpreender ou conquistar
Os limites da sua paixão
Estão em 'Tchau, amor'
Um sorriso para os malucos
Que ainda querem descobrir
Um desdém com um encolher de ombros
Para sonhos ou ideais
Seu maior elogio é
Bem, tem seu valor
Jan Comum não acredita mais em crianças
Isso é muito agito, é muita confusão
Isso atrapalharia demais o que ele faz
Você perde sua liberdade, não pode ir a lugar nenhum
São tempos incertos
Prefere evitar riscos
O que você tem de novo
Para dar a essa sociedade
Só de pensar nisso ele já fica nervoso e cansado
Jan Comum, você está me irritando
Meus dedos dos pés se contorcem com sua lógica
Isso vai ofuscar minha fé no amanhã
Então fique onde está e, principalmente: fique longe do meu bairro
Aproveite seu momentinho de sorte
Com seu texto enviado
E engasgue na frustração
Da sua geração cinza
Seu escudo e confiança
É manter distância cínica
No que importa e no que não importa
Não rir e não sofrer
Assim você pode envelhecer
Como um ser humano bem comum