Jazzcafe
Ik word gestoord van die gladde kapperskoppen
Uit de opgefokte zonnebankcultuur
Van die fitte jongens die met alles stoppen
Dat ook maar even indruist tegen 'puur natuur'
In de wurrelpoel, de sauna en koud douchen
En om het uur een vitaminestoot
In de fitness: trekken, douwen, hangen, pushen
Nu vast trainen voor een kerngezonde dood...
Laat mij nou maar af en toe verdwijnen
In de roes van een rokerig jazzcafe
Waar ik mijn lichaam langzaamaan kan ondermijnen
In ruil voor het benevelde idee:
Dat het allemaal wel goed komt met de wereld
En dat niets er ook maar ene moer toe doet
Als die jongens maar een beetje lekker spelen
Ben ik tevreden en vind ik het wel goed
Dan hou ik ook intens van alle mensen
Zie ik mijn leven vastomlijnd en vederlicht
Dan leef ik in een wereld zonder grenzen
Zie ik de toekomst als een schitterend vergezicht
Dan kan ik scherp en overtuigend formuleren
Met een stevig promilage in mijn bloed
Enorme open deuren dicht beweren
Als ik slecht leef voel ik me vaak ontzettend goed
Ze zeggen: doe nou niet, dan leef je langer
Wees nou verstandig, later krijg je spijt
Maar ik word voor dat 'later' alsmaar banger
Voor die godverlaten grijze eenzaamheid
In zo'n tehuis met een frisse directrice
Die mij vertelt dat ik mij goed gedraag
Maar dat ik niet meer in de plantenbak mag piesen
En verder, dat ik jarig ben vandaag
Als ik oud ben en mijn toekomst is verschrompeld
En ik versleten en vergeten en verzuurd
Een ouwe lul, die tandenloze wartaal mompelt
En die argwanend door de vitrages gluurt
Ik wil me later niet kapot vervelen
Ik wil niet terug naar dat incontinente kind
Ik wil beminnen, schrijven, reizen, zingen, spelen
En dan in een klap weg, voordat die lijdensweg begint...
Dus, laat mij nou maar af en toe verdwijnen
Met een illusie in mijn stomme dronken kop
Ik ga liever eerder naar de Filistijnen...
En morgen: ongezond weer op!
Jazzcafé
Eu fico irritado com esses caras de cabelo liso
Da cultura exagerada de bronzeamento
Desses caras sarados que desistem de tudo
Que vai contra a 'pura natureza'
Na piscina de relaxamento, sauna e chuveiro frio
E a cada hora uma dose de vitaminas
Na academia: puxar, empurrar, pendurar, forçar
Treinando firme pra uma morte saudável...
Deixa eu sumir de vez em quando
Na onda de um jazzcafé fumacento
Onde eu posso aos poucos me sabotar
Em troca da ideia nebulosa:
Que tudo vai ficar bem no mundo
E que nada disso importa nem um pouco
Se esses caras tocarem bem
Eu fico satisfeito e tá tudo certo
Então eu também amo intensamente todas as pessoas
Vejo minha vida bem definida e leve
Então eu vivo em um mundo sem fronteiras
Vejo o futuro como uma vista deslumbrante
Então posso me expressar de forma clara e convincente
Com uma boa dose de álcool no sangue
Afirmando que portas abertas são enormes
Quando eu vivo mal, muitas vezes me sinto muito bem
Dizem: não faça isso, você vai viver mais
Seja sensato, depois você vai se arrepender
Mas eu fico cada vez mais apavorado com esse 'depois'
Com essa maldita solidão cinza
Em um lar com uma diretora simpática
Que me diz que estou me comportando bem
Mas que não posso mais mijar no vaso de plantas
E além disso, que hoje é meu aniversário
Quando eu estiver velho e meu futuro tiver murchado
E eu estiver desgastado, esquecido e amargurado
Um velho babaca, que murmura palavras sem sentido
E que espreita desconfiado pelas vitrines
Eu não quero me entediar até morrer
Não quero voltar a ser aquela criança incontinente
Quero amar, escrever, viajar, cantar, tocar
E então sumir de uma vez, antes que essa jornada comece...
Então, deixa eu sumir de vez em quando
Com uma ilusão na minha cabeça bêbada
Prefiro ir logo para o inferno...
E amanhã: de novo na rotina insalubre!