Kaj tiel plu
Antaŭ momento restis iom da esper'
Ke ĉio, kio estis, estis ver'
Simpla fragmento, eta peco, nura er'
De ĉiuj viaj vortoj pri tener'
Nun plu nenio, vere, tute nenio
Longan atendon tra la vintro kaj aŭtun'
Mi jam eltenis malgraŭ la malkun'
Kiam aŭdiĝis la verdikto kaj la pun'
finfine sur la sojlo de fortun'
Nun plu nenio, vere, tute nenio
Aŭguristo diru, montru ĉion jam
Estonteco malkaŝiĝu, ĉu ĉagreno, ĉu malam'
Pacienco elĉerpiĝis, regas nun enu'
De la tero ĝis la sun' kaj tiel plu
De la tero ĝis la sun' kaj tiel plu
La pasinteco, kia honta fi-ŝarad'!
Ĉu iam lernos mi de l' misagad'?
Ĉiam novaj maskoj en la vivomaskerad'
Mi staras antaŭ nekonata pad'
Kaj - scias nenion, vere, tute nenion
Aŭguristo diru, montru ĉion jam
Estonteco malkaŝiĝu, ĉu ĉagreno, ĉu malam'
Pacienco elĉerpiĝis, regas nun enu'
De la tero ĝis la sun' kaj tiel plu
De la tero ĝis la sun' kaj tiel plu
Nun plu nenio, vere, tute nenio
Aŭguristo diru, montru ĉion jam
Estonteco malkaŝiĝu, ĉu ĉagreno, ĉu malam'
Pacienco elĉerpiĝis, regas nun enu'
De la tero ĝis la sun' kaj tiel plu
De la tero ĝis la sun' kaj tiel plu
Assim como a chuva
Até agora restou um pouco de esperança
Que algo, o que foi, fosse verdade
Um simples fragmento, um pequeno pedaço, apenas um erro
De todas as suas palavras sobre ternura
Agora não há mais nada, de verdade, nada mesmo
Uma longa espera pelo inverno e outono
Eu já aguentei apesar da desilusão
Quando ouvi o veredicto e a punição
Finalmente na porta da fortuna
Agora não há mais nada, de verdade, nada mesmo
Que o adivinho diga, mostre tudo já
Que o futuro se revele, seja por desgosto, seja por ódio
A paciência se esgotou, agora reina o tédio
Da terra até o sol e assim por diante
Da terra até o sol e assim por diante
O passado, que vergonha, que engano!
Um dia eu vou aprender com os erros?
Sempre novas máscaras no baile da vida
Eu estou diante de um caminho desconhecido
E - não sei de nada, de verdade, nada mesmo
Que o adivinho diga, mostre tudo já
Que o futuro se revele, seja por desgosto, seja por ódio
A paciência se esgotou, agora reina o tédio
Da terra até o sol e assim por diante
Da terra até o sol e assim por diante
Agora não há mais nada, de verdade, nada mesmo
Que o adivinho diga, mostre tudo já
Que o futuro se revele, seja por desgosto, seja por ódio
A paciência se esgotou, agora reina o tédio
Da terra até o sol e assim por diante
Da terra até o sol e assim por diante