395px

Eu, Você e Mannerheim

Popeda

Minä, Sinä Ja Mannerheim

Marskin kuvan seinältä pudotit
kun sä oven kiinni lähtiessäs paiskasit.
Ja mua nauratti se niin,
kun mä luulin että sä vaan tinttailit
kun sua yöksi kuulunut ei
ja muuttoauto irtaimes pois vei
liian myöhään sen tajusin
ja mukanas niin paljon menetin.

Ja taas kun meikäläinen
kotia kohti tallustaa
ja siellä kylmä ja saastainen kämppä
mua pimeenä odottaa.
On pakko tunnustaa,
vanhat muistot masentaa,
sua kaipaan enemmän
kuin mitään muuta!
Sua kaipaan, ootan toista tilaisuutta
mä en pääse susta irti
vaikka itseni henkihieveriin dokaisin

Maanantai lujaa potkaisee,
kun meikä latinaa pöntölle korisee.
Vain toiletin seinät näkee,
kun bailaaja horkkaansa tärisee,
tää päivä jää rokuliin,
en raahaudu sinne vaikka ammuttaisiin!
Puhelimen seinästä repäisen
ja korjaussarjan korkkailen!

Jotenkin vaan elämä ajautuu
koko ajan kauemmas
Ilman sua mä en tosiaan pärjää
ilman sua oon kuin puolikas
elämän äänetön osakas.
Sua kaipaan!

Se on totuus ikuinen
että nää baarit ei lohduta tiedän sen,
mut mitä muuta mä tekisin,
aseman katoltako pommilla hyppäisin?
Tähän touhuun on saatava potkua,
pakkohan elämän on jatkua!
Mut millä pääni nostaisin,
kun selkärankani mennessäs murskasit!

Ja nykyään ainoat jotka ovikelloa pimputtaa
on ulosottomies ja pari sitkeetä jehovaa!
Ne mut tahtoo pelastaa!
Sua kaipaan

Eu, Você e Mannerheim

Você derrubou a foto do Marski da parede
quando bateu a porta ao sair.
E eu ri tanto disso,
quando pensei que você só estava de sacanagem
já que você não voltou à noite
e a caminhonete de mudança levou tudo embora.
Demorei pra perceber
que perdi tanta coisa com você.

E de novo, quando eu
caminho pra casa
e lá me espera um lugar frio e sujo
na escuridão.
Preciso confessar,
lembranças antigas me deprimem,
eu sinto sua falta mais
do que qualquer outra coisa!
Eu sinto sua falta, espero uma nova chance
não consigo me livrar de você
mesmo que eu me embriague até o último suspiro.

A segunda-feira chega com tudo,
quando eu vou pro banheiro e fico falando sozinho.
Só as paredes do banheiro me veem,
quando o festeiro treme de frio,
esse dia vai ser uma ressaca,
eu não vou pra lá nem que me atirem!
Arranco o telefone da parede
e começo a abrir a caixa de ferramentas!

De alguma forma, a vida vai se afastando
cada vez mais.
Sem você, eu realmente não consigo me virar,
sou como um pedaço pela metade,
um participante silencioso da vida.
Eu sinto sua falta!

É uma verdade eterna
que esses bares não confortam, eu sei disso,
mas o que mais eu poderia fazer,
me jogar do telhado da estação com uma bomba?
Preciso de um impulso nessa situação,
a vida tem que continuar!
Mas como vou levantar a cabeça,
se você quebrou minha coluna ao ir embora!

E hoje em dia, os únicos que tocam a campainha
são o oficial de justiça e alguns jeovás insistentes!
Eles querem me salvar!
Eu sinto sua falta!

Composição: