Cançó Del Matí Encalmat
El sol ha anat daurant
el llarg somni de l'aigua.
Aquests ulls tan cansats
del qui arriba a la calma
han mirat, han comprès,
oblidaven.
Lluny, enllà de la mar,
se'n va la meva barca.
De terra endins, un cant
amb l'aire l'acompanya:
"Et perdràs pel camí
que no té mai tornada".
Sota la llum clement
del mati, a la casa
dels morts del meu vell nom,
dic avui: "Sóc encara".
M'adormiré demà
sense por ni recança.
I besarà l'or nou
la serenor del marbre.
Solitari, en la pau
del jardí dels cinc arbres,
he collit ja el meu temps,
la rara rosa blanca.
Cridat, ara entraré
en les fosques estances.
Canção da Manhã Tranquila
O sol foi se pondo
no longo sonho da água.
Esses olhos tão cansados
do que chega à calma
olharam, entenderam,
se esqueceram.
Longe, além do mar,
minha barca se vai.
De terra adentro, um canto
acompanha com o vento:
"Você vai se perder no caminho
que nunca tem volta".
Sob a luz suave
da manhã, na casa
dos mortos do meu velho nome,
digo hoje: "Ainda estou aqui".
Vou dormir amanhã
sem medo nem receio.
E o ouro novo beijará
a serenidade do mármore.
Solitário, na paz
do jardim das cinco árvores,
já colhi meu tempo,
a rara rosa branca.
Chamado, agora entrarei
nas escuras estâncias.
Composição: Raimon / Salvador Espriu