A Winzig Klaner Tropfen Zeit
A winzig klaner Tropfen Zeit
Wir sollten was gemeinsam hab'n
mit irgend'm fremden Gott
der zornig und gerecht alles bestimmt
Es is a Geist tief in uns drin
viel stärker als der Tod
der uns die Schwäche und die Nacktheit nimmt
wir haben alles in der Hand
des G'fühl is wunderbar
und glauben uns unwahrscheinlich wesentlich
Doch jeder Blick nach oben macht uns immer wieder klar
als Herrscher san ma ziemlich lächerlich
In ana Nacht unsagbar groß
schwebt irgendwo bedeutungslos
a winzig klaner Tropfen Zeit
verdampft in der Unendlichkeit
a Funken Leben der verlischt
und die Vergänglichkeit verwischt
was scheinbar groß und mächhtig war
Was kummt danach was war davor
A Fels der das Meer zerreißt mit seiner ganzen Kraft
in an scho endlos lang dauernden Streit
I greif an ängstlich an und gspür' auf amal unverhofft
an ganz an klana Hauch von Ewigkeit
Der Wind reißt ma den Atem weg
als hätt' i nix zum sag'n
und müassat einfach schweigend resignier'n
I schrei so laut i kann
weil kampflos gib i mi net gschlag'n
und was i bin verurteilt zum verlier'n
in ana Nacht unsagbar groß
schwebt irgendwo bedeutungslos
a winzig klaner Tropfen Zeit
verdampft in der Unendlichkeit
A Funken Leben der verlischt
und die Vergänglichkeit verwischt
Was scheinbar groß und mächtig war
was kommt danach was war davor
Uma Pequena Gota de Tempo
Uma pequena gota de tempo
Devíamos ter algo em comum
com algum deus desconhecido
que com raiva e justiça decide tudo
É um espírito profundo dentro de nós
muito mais forte que a morte
que nos tira a fraqueza e a nudez
nós temos tudo em nossas mãos
a sensação é maravilhosa
e acreditamos que somos incrivelmente essenciais
Mas cada olhar para cima nos deixa sempre claros
como governantes, somos bem ridículos
Em uma noite imensamente grande
flutua em algum lugar sem importância
uma pequena gota de tempo
evapora na eternidade
uma centelha de vida que se apaga
e a transitoriedade se esvai
o que parecia grande e poderoso
O que vem depois, o que foi antes
Uma rocha que rasga o mar com toda sua força
em uma briga que parece durar eternamente
Eu agarro com medo e sinto de repente
um pequeno sopro de eternidade
O vento me tira o fôlego
como se eu não tivesse nada a dizer
e tivesse que simplesmente resignar-me em silêncio
Eu grito o mais alto que posso
porque sem lutar não vou me deixar vencer
e o que sou está condenado a perder
em uma noite imensamente grande
flutua em algum lugar sem importância
uma pequena gota de tempo
evapora na eternidade
uma centelha de vida que se apaga
e a transitoriedade se esvai
O que parecia grande e poderoso
o que vem depois, o que foi antes.