Tunnen tuma neiu
Velekene helläkene,
kui lääd naista kosjomalle,
püvelindu püüdemälle,
ubasuusta otsimalle,
sõidad sa läbi Sõmmõrpalo,
ajad sa läbi Ahja valla,
ajad sa hiirõ hiivalõ,
ajad sa varsa vatolõ -
saa_s saa naista naarulistä,
kaasa kaalaarvolistä.
Võta(q) minno ütehnänni -
mina tunne tuima näio,
näe noo näio näl´ätse.
Tuimal umma(t) tutsaku hiusse,
kur´al musta(s) silmäkolmu(q),
vihatsõl omma silmä vesitse,
pahatsõl um palõh punanõ,
laisal laja(s) särgisiilo(q),
madalal maani sukakirjä(q),
pikk lätt pingile magama.
Võta(q) sina til´lokõnõ,
til´lokõnõ, teräväkene,
ul´likõnõ, usinakõnõ,
kiä mõist iks esi minnä,
mõist muida opata.
Käs´k muid, käüse esi(q),
aas´e muid, astus esi(q) -
usse(q) käävä(p) pirr ja parr,
lat´s täl rippus rinna otsah.
Siga e Sapo
Velekene helläkene,
como se vai atrás de mulher,
pesca pássaro no ar,
procurando por um lugar,
você passa por Sõmmõrpalo,
você atravessa Ahja,
você vai atrás da raposa,
você vai atrás do potro -
seja você a mulher que brilha,
leve a balança da vida.
Leve-me uma mão -
eu sinto um rosto sem vida,
vê, esse rosto tá faminto.
Um rosto sem vida balança o cabelo,
com um olho negro e profundo,
meus olhos estão cheios de lágrimas,
meus sentimentos estão todos em chamas,
na preguiça, a camisa rasgada,
no chão, a carta de amor,
longa, deito na beira da cama.
Leve você a gota de orvalho,
a gota de orvalho, afiada,
a gota de orvalho, cheia de vida,
que eu entenda o que é ir,
que eu entenda o que é aprender.
Mande-me, faça isso,
me leve, faça isso -
com a cobra enrolada no pescoço,
uma corrente pendurada no peito.