Ei kauniimpaa
Ikeensä alle on murtunut mies
Murhe toista jalkaa hautaan jo vie
Kohtalonsa kai ennalta ties
Kovin on pitkä ja kivinen tie
Yön harso päälle maan kun laskeutuu
Valon yössä näkee ja sitä kohti kurottuu
Ei kauniimpaa hetkeä voi saada aikaan mikään muu
Kuin liekki toivon lepattaa yön pimeyteen
Se lohduttaa ja uuden aamunkoiton säteen kirkastaa
Yö väistyy pois ja tuska hälvenee
Vain kaipaus jäljelle jää
Epätoivonsa suosta nousee vanha ja väsynyt mies
Aamuaurinko voimia antaa katkennut on pimeyden ies
Pellon laidalla seisoo ihmetellen elämää
Katseen taivaalle nostaa ja kiitosvirren virittää
Ei kauniimpaa hetkeä voi saada aikaan mikään muu
Kuin liekki toivon lepattaa yön pimeyteen
Se lohduttaa ja uuden aamunkoiton säteen kirkastaa
Yö väistyy pois ja tuska hälvenee
Vain kaipaus jäljelle jää
Nada Mais Belo
Um homem quebrado sob seu próprio peso
A dor já leva um pé pra cova
Seu destino talvez já soubesse
O caminho é longo e cheio de pedras
Quando a noite desce como um véu sobre a terra
Na escuridão se vê a luz e se estica em sua direção
Nada mais belo que esse momento que se cria
Do que a chama da esperança que brilha na escuridão da noite
Ela conforta e ilumina o raio do novo amanhecer
A noite se vai e a dor se dissipa
Só a saudade permanece
De sua desesperança surge um homem velho e cansado
O sol da manhã dá forças, a escuridão se despedaça
À beira do campo, ele observa a vida com espanto
Levanta o olhar pro céu e entoa um hino de gratidão
Nada mais belo que esse momento que se cria
Do que a chama da esperança que brilha na escuridão da noite
Ela conforta e ilumina o raio do novo amanhecer
A noite se vai e a dor se dissipa
Só a saudade permanece