't Is jammer voor de rijken
't Is jammer voor de rijken
Maar het roer moet maar eens om
De toestand is meer dan barbaars
De rijken steeds rijker, de armen steeds armer
En zelfs het eenvoudigste voedsel is schaars
Maar dat lappen de rijken gewoon aan hun laars
Die houden het volk liever dom
En daarom gooi ik dus een bom
En in hun prachtige salons
Praten intellectuelen
Over wat er moet gebeuren
En hoe het nu verder moet
Over de revolutie, de vooruitgang, samen delen
Ze blijken alleen maar met woorden te spelen
Ze zeggen het helder en goed
Maar niemand van hen die wat doet
De geheime politie smoort elke kritiek
En ligt overal op de loer
De arbeiders slapen met vrouwen en kinderen
In de fabriek 's nachts gewoon op de vloer
En dat is nog heilig, want menige boer
Is uitgeput, hongerig, ziek
Geplukt door de Tsaar en zijn kliek
En in hun prachtige salons
Praten intellectuelen
Over wat er moet gebeuren
Discussies in overvloed
Over de revolutie, de vooruitgang, samen delen
Ze blijken alleen maar met woorden te spelen
Ze zeggen het helder en goed
Maar niemand van hen die wat doet
Als ik zelf zou moeten kiezen, wierp ik bommen van een soort
Dat diep in de hersenen dringt
Maar zonder een scherf, zonder dood en verderf
Maar een bom die veel harder en langer weerklinkt:
Verhalen en boeken, dus bommen van inkt
Die overal worden gehoord
De machtige bom van het woord
É uma pena pelos ricos
É uma pena pelos ricos
Mas a situação precisa mudar
O estado das coisas é mais que bárbaro
Os ricos cada vez mais ricos, os pobres cada vez mais pobres
E até o alimento mais simples está escasso
Mas os ricos simplesmente ignoram isso
Eles preferem manter o povo na ignorância
E por isso eu jogo uma bomba
E em seus belos salões
Os intelectuais conversam
Sobre o que deve acontecer
E como tudo deve seguir
Sobre a revolução, o progresso, a partilha
Eles parecem apenas brincar com palavras
Falam de forma clara e correta
Mas nenhum deles faz algo de verdade
A polícia secreta sufoca toda crítica
E está sempre à espreita
Os trabalhadores dormem com mulheres e crianças
Na fábrica, à noite, simplesmente no chão
E isso é sagrado, pois muitos camponeses
Estão exaustos, famintos, doentes
Explorados pelo czar e sua turma
E em seus belos salões
Os intelectuais conversam
Sobre o que deve acontecer
Discussões em abundância
Sobre a revolução, o progresso, a partilha
Eles parecem apenas brincar com palavras
Falam de forma clara e correta
Mas nenhum deles faz algo de verdade
Se eu tivesse que escolher, jogaria bombas de um tipo
Que penetra fundo na mente
Mas sem estilhaços, sem morte e destruição
Mas uma bomba que ressoe mais forte e por mais tempo:
Histórias e livros, então bombas de tinta
Que são ouvidas em todo lugar
A poderosa bomba da palavra