Five Carlins
There was five carlins in the South,
They fell upon a scheme,
To send a lad to London town,
To bring them tidings hame.
Not only bring them tidings hame,
But do their errands there;
And aiblins gowd and honor baith
Might be that laddie's share.
There was Maggie by the banks o Nith,
A dame wi pride eneugh;
And Marjorie o' the Monie Lochs,
A carlin auld and teugh.
And Blinkin Bess of Annandale,
That dwelt near Solway-side;
And Brandy Jean, that took her gill,
In Galloway sae wide.
And Black Joan, frae Crichton-Peel,
0' gipsy kith an kin:
Five wighter carlins were na found
The South countrie within.
To send a lad to London town,
They met upon a day;
And monie a knight, and monie a laird,
This errand fain wad gae.
0, monie a knight, and monie a laird,
This errand ain wad gae;
But nae ane could their fancy please,
0, ne'er a ane but tway!
The first ane was a belted Knight,
Bred of a Border band;
And he wad gae to London Town,
Might nae man him withstand.
And he wad do their errands weel,
And meikle he wad say;
And ilka ane at London court
Wad bid to him Guid-day.
The neist cam in a Soger youth
And spak wi' modest grace;
And he wad gang to London Town,
If sae their pleasure was
He wad na hecht them courtly gifts,
Nor meikle speech pretend;
But he wad hecht an honest heart
Wad ne'er desert his friend.-
Now wham to chuse, and wham refuse,
At strife thir Carlins fell;
For some had Gentle Folk to please,
And some wad please themsel.-
Then up spak mim-mou'd Meg o'Nith,
And she spak up wi'pride,
And she wad send the Sodger-lad
Whatever might betide.-
For the Auld Gudeman o'London Court,
She didna care a pin;
But she wad send the Sodger-lad,
To greet his eldest son.-
Then started Bess of Annandale,
A deadly aith she's taen,
That she wad vote the Border-knight,
Tho' she should vote her lane.-
'For far-off fowls hae feathers fair,
'And fools o' change are fain;
'But I hae try'd this Border-knight,
'I'll try him yet again.
Says black Jan frae Crighton-peel,
A Carlin stoor and grim;
"The Auld Gudeman, or the Young Gudeman,
For me may sink or swim."
"For fools will prate o' Right and Wrang,
While knaves laugh them to scorn;
But the Solder's friends hae blawn the best,
So he shall bear the horn."
Then Brandy Jean spak o'er her drink,
Ye weel ken, kimmers a',
The Auld Gudeman o'. London Court,
His back's been at the wa':
And mony a friend that kiss'd his caup,
Is now a fremit wight;
But it's ne'er be sae wi' Brandy Jean,
We'll send the Border-knight.'
Then slaw rase Marjory o' the lochs,
And wrinkled was her brow;
Her ancient weed was russet-grey,
Her auld Scots heart was true.-
There's some Great Folk set light by me,
I set as light by them;
But I will send to London town
Whom I lo'e best at hame.'-
So how this weighty plea may end,
Nae mortal wight can tell:
God grant the king, and ilka man,
May look weel to themsel.-
Cinco Carlins
Havia cinco carlins no Sul,
Eles tramaram um plano,
Mandar um rapaz pra Londres,
Pra trazer notícias pra casa.
Não só trazer notícias pra casa,
Mas fazer os recados lá;
E talvez ouro e honra também
Pudessem ser a parte do rapaz.
Havia Maggie às margens do Nith,
Uma dama com orgulho de sobra;
E Marjorie dos Monie Lochs,
Uma carlin velha e durona.
E Blinkin Bess de Annandale,
Que morava perto do Solway;
E Brandy Jean, que tomava seu gole,
Em Galloway tão vasta.
E Black Joan, de Crichton-Peel,
De linhagem cigana:
Cinco carlins mais fortes não se encontraram
No país do Sul.
Pra mandar um rapaz pra Londres,
Eles se reuniram um dia;
E muitos cavaleiros, e muitos senhores,
Esse recado queriam levar.
Oh, muitos cavaleiros, e muitos senhores,
Esse recado queriam levar;
Mas nenhum podia agradar a eles,
Oh, nunca um, só dois!
O primeiro era um cavaleiro de prestígio,
Criado de uma banda da Fronteira;
E ele iria pra Londres,
Ninguém poderia detê-lo.
E ele faria os recados bem,
E muito ele diria;
E cada um na corte de Londres
Diria a ele Bom dia.
O próximo foi um jovem soldado
E falou com graça modesta;
E ele iria pra Londres,
Se assim fosse o desejo deles.
Ele não prometia presentes de corte,
Nem grandes discursos fingidos;
Mas prometia um coração honesto
Que nunca abandonaria seu amigo.-
Agora, quem escolher, e quem recusar,
Em disputa esses Carlins caíram;
Pois alguns tinham a nobreza pra agradar,
E alguns queriam agradar a si mesmos.-
Então levantou-se a Meg de Nith,
E ela falou com orgulho,
E ela mandaria o Soldado,
Aconteça o que acontecer.-
Pois o Velho Senhor da Corte de Londres,
Ela não se importava nem um pouco;
Mas ela mandaria o Soldado,
Pra cumprimentar seu filho mais velho.-
Então Bess de Annandale se levantou,
Um juramento mortal ela fez,
Que votaria no cavaleiro da Fronteira,
Embora tivesse que votar sozinha.-
'Pois aves distantes têm penas bonitas,
'E tolos de mudança são felizes;
'Mas eu já experimentei esse cavaleiro da Fronteira,
'Vou testá-lo mais uma vez.
Diz Jan, de Crighton-peel,
Um Carlin severo e sombrio;
'O Velho Senhor, ou o Jovem Senhor,
Pra mim pode afundar ou nadar.'
'Pois tolos falam de Certo e Errado,
Enquanto os canalhas riem deles;
Mas os amigos do Soldado têm soprado o melhor,
Então ele tocará a corneta.'
Então Brandy Jean falou sobre sua bebida,
Vocês bem sabem, amigas,
O Velho Senhor da Corte de Londres,
As costas dele estão na parede:
E muitos amigos que beijaram seu copo,
Agora são estranhos;
Mas nunca será assim com Brandy Jean,
Nós enviaremos o cavaleiro da Fronteira.'
Então lentamente se levantou Marjory dos lagos,
E sua testa estava enrugada;
Seu vestido antigo era cinza-ruivo,
Seu velho coração escocês era verdadeiro.-
'Alguns Grandes Nobres não me dão valor,
Eu não dou valor a eles;
Mas eu vou mandar pra Londres
Quem eu mais amo em casa.'-
Então como esse pesado pleito pode acabar,
Nenhum mortal pode dizer:
Deus conceda ao rei, e a cada homem,
Que olhe bem por si mesmo.-