Alleen in Amstelveen
Ze is al oud, ze woont alleen
En er is niemand die in het weekend op bezoek komt
Haar zoon niet meer, haar dochter niet
Het lijkt of de eenzaamheid uit elke hoek komt
Nooit eens een kaart, nooit meer een brief
Nooit eens een stem die zegt: wat vind ik je toch lief
Ze heeft een flat in Amstelveen
De stilte fluistert om haar heen
Arm is ze niet, maar ze is moederziel alleen
De telefoon rinkelt niet meer
Ze zou niet weten wie ze nog zou moeten bellen
Haar man is dood al achttien jaar
Er is geen mensen die haar nog iets heeft te vertellen
Nooit een gesprek, nooit meer een lach
Ze kijkt tv een groot deel van de dag
Ze is niet meer zo goed ter been
De dagen rijgen zich aan een
Arm is ze niet, maar zo verschrikkelijk alleen
Haar haar is grijs, haar blik is dof
Ze strompelt langzaam van de keuken naar de suite
Ze drinkt haar thee voor de tv
Geen kleinkind kwam er ooit bij oma op visite
Eens in de maand de pedicure
Maar die is ook al weer vertrokken na een uur
Die oude vrouw in Amstelveen
Wat kan ze doen, waar moet ze heen
Arm is ze niet, maar wel alleen, verdomd alleen
En dat is logisch want het was altijd een takkewijf
Zo hard en koud en ongevoelig als beton
Zo'n kijk maar uit want anders zet ze je te kakken wijf
Die haar echtgenoot kleineerde
En haar kinderen frustreerde
En de boel tiranniseerde waar ze kon
Zo'n wijf dat elke week wel vier keer bij de kapper zat
En die haar kinderen naar kostschool had gestuurd
Die voor een ander nooit de allerminste aandacht had
Die iedereen manipuleerde Personeel bespioneerde
Oh die teef tiranniseerde heel de buurt
En nu is ze aan het einde van haar leven
Opgebrand en uitgeluld
Eigen schuld, dikke bult
Want het is altijd een takkewijf gebleven
Sozinha em Amstelveen
Ela já é velha, mora sozinha
E não tem ninguém que a visite no fim de semana
Nem o filho, nem a filha
Parece que a solidão vem de todos os lados
Nunca recebe um cartão, nunca mais uma carta
Nunca uma voz que diga: como eu gosto de você
Ela tem um apê em Amstelveen
O silêncio sussurra ao seu redor
Não é pobre, mas está completamente sozinha
O telefone não toca mais
Ela não saberia quem ainda ligar
Seu marido morreu há dezoito anos
Não há ninguém que ainda tenha algo pra contar
Nunca uma conversa, nunca mais um sorriso
Ela assiste TV a maior parte do dia
Não anda mais tão bem
Os dias se arrastam um após o outro
Não é pobre, mas está terrivelmente sozinha
Seu cabelo é grisalho, seu olhar é opaco
Ela se arrasta lentamente da cozinha para o quarto
Bebe seu chá em frente à TV
Nenhum neto nunca veio visitar a vovó
Uma vez por mês a pedicure
Mas ela também já foi embora depois de uma hora
Aquela velha em Amstelveen
O que pode fazer, pra onde deve ir
Não é pobre, mas está sozinha, maldita solidão
E isso é lógico, pois sempre foi uma bruxa
Tão dura e fria e insensível quanto concreto
Cuidado, senão ela te coloca pra baixo, sua vaca
Que menosprezava o marido
E frustrava os filhos
E tiranizava tudo ao seu redor
Uma mulher que ia ao cabeleireiro quatro vezes por semana
E que mandou os filhos para o internato
Que nunca deu a menor atenção a ninguém
Que manipulava todo mundo, espionava a equipe
Oh, aquela cadela tiranizava todo o bairro
E agora está no fim da vida
Queimada e sem palavras
Culpa dela, que se dane
Pois sempre foi uma bruxa.