Heroinekraters
Ik zie je door een dikke muur van glas
Waarachter jij voor mij haast ongemerkt verdween
Ik beuk erop, maar kom er niet doorheen
Geen splinter en geen barst, niet eens een kleine kras
We drijven uit elkaar als onbemande ruimteschepen
En wat ik ook probeer
Je hebt maar 1 verweer
Dat ik je nimmer heb begrepen...
Maar...
Hoe kan ik je begrijpen
Als je steeds jezelf terugtrekt
Binnen grenzen die voor mij nooit opengaan
En hoe kan ik je bereiken
Als je langs me heen blijft kijken
Naar gebieden die alleen voor jou bestaan
Ik zie je koele ogen
Die zo ver en onbewogen zijn als water
In een krater - op de maan
Ik zie je achter glas, zoals altijd
Bedrieglijk dichtbij - ik raak je bijna aan
Je zegt iets maar ik kan je niet verstaan
Ik voel opeens paniek, oh god, ik raak je kwijt
Ik dring niet tot je door al steek ik
Nog zo vaak m'n hand uit
Omdat ik elke keer
Hoe ik het ook probeer
Weer op die harde glazen wand stuit...
Nee...
Hoe kan ik je begrijpen
Als je steeds jezelf terugtrekt
Binnen grenzen die voor mij nooit opengaan
En hoe kan ik je bereiken
Als je langs me heen blijft kijken
Naar gebieden die alleen voor jou bestaan
Ik zie je koele ogen
Die zo ver en onbewogen zijn als water
In een krater - op de maan
Nee, ik zal je nooit begrijpen
Want de dromen die jij oproept
Zijn een angstaanjagend, slopend schimmenspel
Nee, ik kan je niet bereiken
Ik kan enkel naar je kijken
In je zelfgebouwde glazen dodencel
Ik zie je koele ogen
En ze staren onbewogen naar mijn tranen
Oceanen - van de hel
Heroína de Cristal
Eu te vejo através de uma grossa parede de vidro
Onde você quase desapareceu sem eu perceber
Eu bato, mas não consigo passar
Sem uma lasca ou uma rachadura, nem mesmo uma pequena marca
Estamos nos afastando como naves espaciais sem piloto
E por mais que eu tente
Você só tem uma defesa
Que eu nunca consegui te entender...
Mas...
Como posso te entender
Se você sempre se retrai
Dentro de limites que nunca se abrem pra mim
E como posso te alcançar
Se você continua olhando pra longe
Para lugares que só existem pra você
Eu vejo seus olhos frios
Que são tão distantes e impassíveis quanto água
Em uma cratera - na lua
Eu te vejo atrás do vidro, como sempre
Enganosamente perto - quase consigo te tocar
Você diz algo, mas não consigo te ouvir
De repente sinto pânico, oh Deus, vou te perder
Não consigo chegar até você, mesmo que eu
Ainda estenda minha mão tantas vezes
Porque toda vez
Por mais que eu tente
Eu bato de novo naquela dura parede de vidro...
Não...
Como posso te entender
Se você sempre se retrai
Dentro de limites que nunca se abrem pra mim
E como posso te alcançar
Se você continua olhando pra longe
Para lugares que só existem pra você
Eu vejo seus olhos frios
Que são tão distantes e impassíveis quanto água
Em uma cratera - na lua
Não, eu nunca vou te entender
Porque os sonhos que você evoca
São um espetáculo aterrorizante e desgastante de sombras
Não, eu não consigo te alcançar
Só posso te observar
Na sua cela de morte de vidro construída por você
Eu vejo seus olhos frios
E eles encaram impassíveis minhas lágrimas
Oceanos - do inferno