Jij en ik
Ik ben verdrietig en boos, ik voel me machteloos
Mijn idealen sterven een voor een
Ook al doe je je best, het helpt geen ene pest
Het wordt maar steeds beroerder om ons heen
Soms denk ik: "Laat ook maar, vechten heeft toch geen zin
Want wie vuil spel speelt, heeft bij voorbaat al gewonnen
Je wint alleen nog maar met tanks en met kanonnen
En tegen zoiets brengt geen zinnig mens iets in
En als je wel vecht, vecht je tegen beter weten
Er is allang geruisloos over ons beslist
Het draait om macht, want macht is geld
En dat bescherm je met geweld
En wie niet mee wil doen, is gek of op z'n minst een anarchist"
Soms denk ik moedeloos: "Als ik nog vijftig word
Zonder een oorlog of een gifwolk is 't een wonder
Want volgens mij gaan wij al eerder naar de donder
Is 't hele gekkenhuis al eerder ingestort"
Dan word ik bang, slaat de paniek toe, wil ik vluchten
Maar zoals Annie Schmidt al schreef: dat kan niet meer
De toekomst is al haast voorbij, mijn laatste houvast dat ben jij
Dat meen ik echt, ook als ik jou uit pure wanhoop soms bezeer
Want jij en ik, dat is waar
We horen bij elkaar
O God, dat hoop ik maar, jij en ik
Er dreigt zoveel gevaar
Maar we schuilen bij elkaar
Jouw wang tegen mijn haar, jij en ik
Você e eu
Estou triste e bravo, me sinto impotente
Meus ideais morrem um a um
Por mais que você tente, não adianta nada
A situação só piora ao nosso redor
Às vezes penso: "Deixa pra lá, lutar não vale a pena
Pois quem joga sujo já ganhou de antemão
Você só vence com tanques e canhões
E contra isso, ninguém sensato faz nada
E se você luta, luta contra a própria razão
Já decidiram por nós em silêncio faz tempo
É tudo sobre poder, porque poder é dinheiro
E você protege isso com violência
E quem não quer participar, é louco ou, no mínimo, um anarquista"
Às vezes penso desanimado: "Se eu chegar aos cinquenta
Sem uma guerra ou uma nuvem de veneno, será um milagre
Porque, na minha opinião, a gente vai pro fundo antes
Esse hospício todo já deveria ter desmoronado"
Então fico com medo, a panique bate, quero fugir
Mas como Annie Schmidt já escreveu: não dá mais
O futuro já está quase no fim, meu último apoio é você
Falo sério, mesmo quando te machuco de desespero
Porque você e eu, isso é verdade
Nós pertencemos um ao outro
Ó Deus, espero que sim, você e eu
Há tanto perigo à espreita
Mas nos protegemos um ao outro
Sua bochecha contra meu cabelo, você e eu