Mijn nieuwe stuk
"Beste Anton Pawlowitsj, ik heb werkelijk prachtige geluiden voor het eerste bedrijf. Landelijke stemming, dus een kerkklokje, wat krekels, het omhakken van een boom en het slijpen van zeisen. U schrijft "drukkend weer", dus we hebben het gerommel van onweer en in de verte rijdt deze lokomotief voorbij met een smartelijke gil. Wat vindt u er van
Waarde Stanislawski, u bent een genie. Daarom ben ik ook alweer aan een nieuw stuk voor u begonnen
Het is niet waar! U maakt me gelukkig!"
Het begint zo
Het doek gaat op en iemand zegt: Wat is het stil vandaag
Je hoort geen krekel en geen storm en ook geen regen
Je hoort geen vogel en geen trein
Gek dat er geen geluiden zijn
Er rijdt zelfs nerregens een koets over de wegen
Men snuit geen neus
Men krabt geen bil
Het hele stuk
Is stil
"Sfeer! Psychologisch realisme! Ik begrijp niet wat u daar tegen hebt. Wie heeft uw stukken tot een succes gemaakt? Ik, Konstantin Sergejevitsj Stanislawski met zijn Moskou's Kunst Theater."
Mijn nieuwe stuk zal bovendien ook een komedie zijn
Ik laat de achterlijkste dingen daar gebeuren
Drie domme zusters en een broer
En alles is in rep en roer
Ze huilen vaak maar dat is om je te bescheuren
Dus het publiek
Lacht! Opgelucht
Mijn nieuwe stuk
Een klucht
"U schrijft geen kluchten! U schrijft bittere tragedies
Er is er maar een die begrijpt wat u schrijft. En dat bent niet u. Dat ben ik, Konstantin Sergejevitsj Stanislawski van het Moskou's Kunst Theater!"
U heeft het mis: het stuk is leuk
Men ligt voortdurend in een deuk
En geen geloei, gefluit, gekuch
Geen kar die ratelt over een brug
Er klinkt geen knal
Men hoort geen gil
Het stil is leuk en stil - doodstil
Minha Nova Peça
"Caro Anton Pawlowitsj, eu realmente tenho sons incríveis para o primeiro ato. Um clima rural, então um sininho de igreja, alguns grilos, o som de uma árvore sendo cortada e o barulho de foices sendo afiadas. Você escreve 'tempo abafado', então temos o trovão distante e, ao longe, essa locomotiva passa com um grito triste. O que você acha disso?
Caro Stanislawski, você é um gênio. Por isso, já comecei uma nova peça para você.
Não é verdade! Você me faz feliz!"
Começa assim
A cortina se abre e alguém diz: Que silêncio hoje
Não se ouve grilo, nem tempestade, nem chuva
Não se ouve pássaro, nem trem
Estranho que não haja sons
Nem uma carruagem passa pelas estradas
Ninguém assoa o nariz
Ninguém coça a bunda
A peça toda
Está em silêncio
"Atmosfera! Realismo psicológico! Não entendo o que você tem contra isso. Quem fez suas peças um sucesso? Eu, Konstantin Sergejevitsj Stanislawski, com seu Teatro de Arte de Moscou."
Minha nova peça também será uma comédia
Vou deixar as coisas mais absurdas acontecerem
Três irmãs bobas e um irmão
E tudo está uma bagunça
Elas choram muito, mas é para te fazer rir
Então o público
Ri! Aliviado
Minha nova peça
Uma comédia
"Você não escreve comédias! Você escreve tragédias amargas
Só há uma pessoa que entende o que você escreve. E não é você. Sou eu, Konstantin Sergejevitsj Stanislawski do Teatro de Arte de Moscou!"
Você está enganado: a peça é divertida
Todo mundo está se matando de rir
E nada de mugidos, assobios, tosses
Nenhuma carroça rangendo sobre uma ponte
Não há explosão
Não se ouve grito
O silêncio é divertido e silencioso - morto de silêncio"