Perenbloesem
Ik was pas vier toen wij naar Ederveen verhuisde
En in het begin was ik verschrikkelijk alleen
Ik was de stad gewend met circus, trams en bioscopen
En nu opeens alleen maar gras en wolken, vee en sloten om mij heen
Het was achtenveertig toen mijn ouders gingen scheiden
Wij waren arm, het meeste was nog op de bon
En mijn moeder vond een baan als huishoudster om voor ons twee te zorgen
Waarna de tijd die ik de perenbloesem jaren noemde begon
De tijd van perenbloesem was een tijd van onvervuld verlangen
Zonder rechten, zonder eisen want die had je niet als kind
Je moest naar school en naar de kerk met zijn psalmen en gezangen
Waar de god der wrake heerste met een ijzig schrikbewind
Volgens de dominee was god ook goedertierend
Omdat voor Christenen de hemel open stond
Toen ik hem vroeg of dat dan ook gold voorde dieren
Was het antwoord nee, dat vond ik zo zielig voor mijn hond
Ederveen, gereformeerd en vaak bekrompen
Elke dag een dik uur lopen naar de school van meester spek
Op mijn stugge houten blank geschuurde klompen
En het zakje boterhammen aan een koordje rond mijn nek
Ederveen
De tijd van perenbloesem was toch ook een tijd van licht en ruimte
Elk seizoen zijn eigen geuren, gras en bloemen, hooi en mest
De tijd bestond wel maar het was anders, alles had zijn eigen tempo
Ieder dier zijn eigen plek, een stal, een kooi, een hok, een nest
Als ik uit school kwam dan was mijn moeder daar
Dan had ze altijd de thee op het waxinelichtje staan
Ze hield van mij maar voor het dorp bleef zij die stadse
Die schoenen droeg en van haar man af was gegaan
Ederveen, een beetje stug en achterdochtig
Tussen de velden vol met koeien, bieten, aardappels en graan
Je kon zo liefelijk zijn en tevens zo hardvochtig
Voor wie er plotseling alleen met zijn problemen kwam te staan
Ederveen
Die tijd van perenbloesem heeft mijn toekomst fundament gegeven
Maar de wereld van mijn moeder zakte weg in een moeras
Ze had geen kueze maar het was beslist niet haar manier van leven
En dat snapte ik pas lang nadat ze overleden was
Vlak na de oorlog was gescheiden zijn een schande
En ook om mij zal ze de stad wel zijn ontvlucht
Maar toen het noodlot haar in Ederveen liet stranden
Moet ze vaak hebben gedacht: Oh God, ik stik in dit gehucht
Ederveen, het dorpste dorp van alle dorpen
Ik heb er lezen, schrijven, rekenen en schuldbesef geleerd
En echt, de goede kanten heb ik nooit verworpen
Maar ik weet wel, als God bestaat, dan is hij niet gereformeerd
Flores de Pera
Eu tinha apenas quatro anos quando nos mudamos para Ederveen
E no começo eu me sentia terrivelmente sozinho
Estava acostumado com a cidade, com circo, bondes e cinemas
E agora, de repente, só havia grama e nuvens, gado e valas ao meu redor
Era quarenta e oito quando meus pais se separaram
Éramos pobres, a maior parte ainda era com cupons
E minha mãe arrumou um emprego como empregada para cuidar de nós dois
Foi então que começou o tempo que chamei de anos de flores de pera
O tempo das flores de pera foi um tempo de desejos não realizados
Sem direitos, sem exigências, pois você não tinha isso quando era criança
Você tinha que ir à escola e à igreja com seus salmos e canções
Onde o deus da vingança reinava com um governo de terror gelado
Segundo o pastor, Deus também era bondoso
Porque para os cristãos o céu estava aberto
Quando perguntei a ele se isso também valia para os animais
A resposta foi não, achei tão triste para meu cachorro
Ederveen, reformado e muitas vezes estreito
Todo dia uma caminhada de mais de uma hora até a escola do mestre Spek
Com meus tamancos de madeira, liso e polido
E o saquinho de sanduíches amarrado em um cordão no meu pescoço
Ederveen
O tempo das flores de pera também foi um tempo de luz e espaço
Cada estação com seus próprios cheiros, grama e flores, feno e esterco
O tempo existia, mas era diferente, tudo tinha seu próprio ritmo
Cada animal tinha seu lugar, um estábulo, uma gaiola, um galinheiro, um ninho
Quando eu voltava da escola, minha mãe estava lá
Ela sempre tinha o chá no candeeiro aceso
Ela me amava, mas para a vila, ela continuava sendo aquela da cidade
Que usava sapatos e tinha se separado do marido
Ederveen, um pouco rígido e desconfiado
Entre os campos cheios de vacas, beterrabas, batatas e grãos
Você podia ser tão gentil e ao mesmo tempo tão cruel
Para quem de repente se via sozinho com seus problemas
Ederveen
Aquele tempo das flores de pera me deu a base para o meu futuro
Mas o mundo da minha mãe afundou em um pântano
Ela não tinha escolha, mas definitivamente não era seu jeito de viver
E eu só entendi isso muito tempo depois que ela faleceu
Logo após a guerra, ser separado era uma vergonha
E também por mim, ela deve ter fugido da cidade
Mas quando o destino a deixou encalhada em Ederveen
Ela deve ter pensado muitas vezes: Oh Deus, estou sufocando neste buraco
Ederveen, a vila mais vilazinha de todas as vilas
Lá aprendi a ler, escrever, fazer contas e ter consciência de culpa
E realmente, nunca rejeitei os bons lados
Mas eu sei, se Deus existe, então ele não é reformado