Settela
Een meisje, een kind nog
Een hoofddoek, een sjaal om
Twee treurige ogen die kijken naar al die soldaten
Met laarzen en honden, die op het perron staan
En schreeuwen en duwen en slaan met hun zware geweren
Op ruggen van angstige mensen op weg naar de poorten
Van Auswitsch
Een kind nog, wat ziet ze
Misschien wel haar moeder die lost wordt gerukt van haar vader
Wanhopig verloren, ontredderd
De deur van de trein waar ze in zit
Een beestenwagon wordt zo dadelijk ruw dichtgesmeten
En daarna hermetisch vergrendeld
Die gaat pas weer open in Auswitsch
En daar na, hoe vaak nog
Hoe vaak heeft die trein nog gereden
Naar Auswitsch en Dachau
Vol mensen als vee in het slachthuis gedreven
Op weg van de hel naar de waanzin
Hoe vaak nog
Een jongen, een kind nog
Zwart piekhaar, half naakt
Met een doek om zijn tengere heupen
Zijn ouders gestorven bij bombardementen
Vietnam is ontbladerd door gifgas en napalm
En hij zwemt wanhopig
Op zoek naar een plaats in die stampvolle boot
Vol met vluchtende mensen de hel uit
Een kind nog, wat hoopt hij
Misschien wel dat daar op die boot
Nog een neef of een oom zit
Die voor hem wil zorgen
En als ze dan eenmaal aan wal zijn gegaan
In een land zonder oorlog, dat alles dan goed is en vredig
En dat is zijn laatste gedachte
Dan slaat die granaat in, de waanzin
En daarna, hoe vaak nog
Hoe vaak zijn er boten vertrokken
Vol doodsbange mensen
Op zoek naar een plek om in vrede te leven
Op weg van de hel naar de waanzin
Hope vaak nog
Een vliegveld, een vliegtuig
Een hoofddoek, grijs piekhaar
Twee treurige ogen die kijken
Naar al die gezonde soldaten
Met honden die doen wat ze op is gedragen
In naam van de democratie
Die geen raad weet met angstige, vluchtende mensen
Op weg naar de waanzin van morgen
De leiders verklaren dat Nederland vol is
We hebben geen geld en geen ruimte
Dus stoppen we mensen in kampen
En noemen ze dan illegalen
Justitie beoordeeld hun aanvraag
En als ze niet Arisch genoeg zijn
Dan moeten ze terug naar hun eigen ellende
Hun Auswitsch
Hoe vaak nog, hoe lang nog
Hoe vaak zal een vliegtuig vertrekken vol doodsbange mensen
Terug naar de plaats van hun eigen verschrikking
Op weg van de heel naar de waanzin
Hoe lang nog
Hoe lang nog Hans
Hoelang nog Wim
Hoe lang nog Frits
Settela
Uma menina, ainda uma criança
Um lenço, um xale na cabeça
Dois olhos tristes que observam todos aqueles soldados
Com botas e cães, que estão na plataforma
E gritam e empurram e batem com suas armas pesadas
Nas costas de pessoas apavoradas a caminho dos portões
De Auschwitz
Uma criança ainda, o que ela vê
Talvez sua mãe sendo arrancada do pai
Desesperadamente perdida, desorientada
A porta do trem onde ela está
Um vagão de animais será logo fechado com força
E depois hermeticamente trancado
Só vai abrir de novo em Auschwitz
E depois, quantas vezes mais
Quantas vezes aquele trem ainda partiu
Para Auschwitz e Dachau
Cheio de gente como gado levado ao abate
A caminho do inferno para a loucura
Quantas vezes mais
Um menino, ainda uma criança
Cabelo crespo e negro, meio nu
Com um pano em volta de seus quadris magros
Seus pais morreram em bombardeios
O Vietnã foi devastado por gás venenoso e napalm
E ele nada desesperadamente
Procurando um lugar naquele barco abarrotado
Cheio de pessoas fugindo do inferno
Uma criança ainda, o que ele espera
Talvez que lá naquele barco
Haja um primo ou um tio
Que queira cuidar dele
E quando finalmente chegarem à terra
Em um país sem guerra, que tudo fique bem e em paz
E esse é seu último pensamento
Então a granada explode, a loucura
E depois, quantas vezes mais
Quantas embarcações partiram
Cheias de pessoas aterrorizadas
Procurando um lugar para viver em paz
A caminho do inferno para a loucura
Quantas vezes mais
Um aeroporto, um avião
Um lenço, cabelo grisalho
Dois olhos tristes que observam
Todos aqueles soldados saudáveis
Com cães que fazem o que lhes foi ordenado
Em nome da democracia
Que não sabe como lidar com pessoas apavoradas e fugindo
A caminho da loucura de amanhã
Os líderes declaram que a Holanda está cheia
Não temos dinheiro e nem espaço
Então colocamos as pessoas em campos
E as chamamos de ilegais
A justiça avalia seu pedido
E se não forem arianos o suficiente
Devem voltar para sua própria miséria
Seu Auschwitz
Quantas vezes mais, quanto tempo mais
Quantas vezes um avião partirá cheio de pessoas aterrorizadas
De volta ao lugar de seu próprio terror
A caminho do inferno para a loucura
Quanto tempo mais
Quanto tempo mais Hans
Quanto tempo mais Wim
Quanto tempo mais Frits